ისევ დიეტის თემაზე: ერთ-ერთ ჟურნალში წავიკითხე, თუ გახდომას გადაწვეტთ, უნდა ჩამოწეროთ ის მიზეზები, რის გამოც წონის დაგდება გინდათო. შემდგომში, როცა დიეტის დარღვევის ცდუნების წინაშე დადგებით, თქვენი ჩამონათვალი გაგახსენდებათ და მოტივაციას შეგმატებთო. ჰოდა, გადავწყვიტე, ეს მეთოდი დავტესტო და აქვე ჩამოვწერო ის მიზეზები, რის გამოც ფორმაში ჩადგომა მინდა.

მაშ ასე, უნდა გავხდე იმიტომ, რომ:

1. კარგად გამოვიყურებოდე;
2. არ შემექმნას ჯანმრთელობის პრობლემები (ამით უნდა დამეწყო);
3. ტრანსპორტში პატარა ადგილი დავიკავო ;
4. პატარა ზომის ტანსაცმელი ვიყიდო, რაც არჩევანსაც გამიფართოვებს და უფრო ეკონომიურიცაა. ქსოვილის ეკონომიაზე არ მაქვს საუბარი, უბრალოდ, საქართველოში სულ თითებზე ჩამოსათვლელი მაღაზიებია, სადაც დიდი ზომის ტანსაცმელი იყიდება, ამ მაღაზიებშიც ფასები ასტრონომიულია, ხარისხი – ფასის მეათედი, არჩევანიც საკმაოდ მწირი! ტანსაცმლის დიდი ნაწილი ბებიაჩემის ასაკის ქალებისთვისაა გათვლილი! რაც შეეხება ონლაინ შოპინგს, შემჩნეული გექნებათ, ერთი და იგივე ტანსაცმლის ფასი ზომის და, ზოგჯერ, ფერის მიხედვით როგორ იცვლება. ჰოდა, პატარა ზომა = უფრო იაფს;
5. ახლობელ-ნათესავებმა ტვინის ჭამას თავი დაანებონ (ტყუილია, სხვა საბაბს იპოვნიან);
6. უფრო ენერგიულად ვიყო და ზაფხულის სიცხეც უკეთესად გადავიტანო;
7. ცეკვის დროს მოხტუნავე ვინი-პუჰს არ ვგავდე.

სულ ეს 7 პუნქტია! ამჯერად სერიოზულად ვიწყებ ჭარბ წონასთან ბრძოლას! საკუთარი პროგრესის შესახებ აქ დავწერ, პერიოდულად!  2012 წლის ბოლო პოსტს რომ დავწერ, აუცილებლად უნდა აღვნიშნო, როგორ გავხდი და სნოგშიბაწელნა გამოვიყურები!

1 იანვარს ლილუსთან შევიკრიბეთ. ცოტა დავლიე, უფრო ცოტა ვილაპარაკე, ახლა რომ მახსენდება! მოვლენის ამსახველი ფოტოები, რა თქმა უნდა, ფეისბუკზეა განთავსებული. დღეს კი, ჩემთან იყვნენ გოგოები გამოსულები. მერე რუსთაველზე გავისეირნეთ, წიპა სურათები გადავიღეთ. ისინი მეტროთი წავიდნენ და მე ფეხით წამოვბოდიალდი. გზაში სურათებს ვიღებდი. ყველაფერს გადავუღე, განათებულ შენობებსაც, “ლუსტრებსაც”, ავტობუსებსაც კი. რომ გითხრათ, ეს ყველაფერი ძალიან მელამაზებოდა-თქო, ტყუილი იქნება! ამ ყვითელ “ლუსტრებზე” საერთოდ ვივარაჩივაეტ, მაგრამ უფრო იმიტომ ვიღებდი, გამვლელების იდიოტური რექციების დაკიდება რომ  მესწავლა. რატომღაც, მარტო მობოდიალე, ფოტოაპარატიანი გოგო ისევ დიდი სანახაობაა თბილისში! მე კი, სერიოზულად მძაბავს ხოლმე უცხო ხალხის ყურადღება. თუმცა, ამისგანაც ვთავისუფლდები ნელ-ნელა. ფოტოებს არ დავდებ, ისედაც ყელში გაქვთ ამოსული  ეს საახალწლო განათებები.

ერთ რამეს ვხვდები: ვიზრდები! გარდატეხის ასაკი რამდენიმეჯერ აქვს ადამიანს, ვინც რა უნდა ის თქვას! პირველმა დამიგვიანა, სადღაც 19-20 წლის მიჯნაზე დამიდგა და მეორე – წელს, კიარადა უკვე შარშან! ვერ ვიტყვი, რომ უკვე ყველაფერი გავაკრვიე და დავალაგე საკუთარ ცხოვრებაში-მეთქი, მაგრამ აღარ ვშფოთავ! აღარც არანორმალურად მარტოსულად ვგრძნობ თავს! ყველაფერს ერთი პასუხი ჰქონდა, საბოლოოდ!

ერთადერთი, რაც აუცილებლად მჭირდება, საკუთარი თავი მაგიდასთან დავსვა და ხმამაღლა ვკითხო: “ხათუნა, რა გინდა ამ ცხოვრებაში?!” ოღონდ არა რიტორიკულად, არამედ, ზუსტი პასუხი უნდა მივიღო! მერე ყველაფერი გაადვილდება და მეცოდინება რა გავაკეთო!

საბოლოოდ კი, აჰა თქვენ, არა “ლუსტრები”, არამედ ლამპიონები!

ა, ხო, გასულ წელს დოქტორანტურაში ჩავაბარე და კიდევ ერთხელ, ნებაყოფლობით გავხდი თსუ-ს მარად დაულაგებელი სასწავლო სისტემის მსხვერპლი! ვიღაცამ შეიძლება გაიკვირვოს, თუ იცოდი, რაც გელოდა, რაღას მიდიოდიო! კარგი კითხვაა, კაცმა რომ თქვას! თუმცა, მეგობრებო, ისიც გაითვალისწინეთ, ქართულ რეალობაში, მართლა ხარისხიანი იურიდიული განათლება, მათ შორის ზემდგომი საფეხურები, უტოპიური ოცნებაა! ჰოდა, ისევ თსუ იყოს, სხვა ვითომ დონე და პეროებგარჭობილი სასწავლებლების, სადაც ფასები არაგონივრულია და ხარისხი უარესი თუ არა, იგივე, ნერვი არა მაქვს!

რაც შეეხება მომავალი წლისათვის შესასრულებელ პუნქტებს, ჩემი მოკლე, უახლოესი პერიოდისათვის განკუთვნილი “to do list” ერთმა მეგობარმა უკვე მომიწონა და თავის მხრივ 3 პუნქტი მიმიმატა:

• დაანებებ თავს დეპრესიებს და აღარ იქნები სულელურად ცუდ ხასიათზე;
• ნერვებს არ მოიშლი სხვის მწარე რეპლიკებზე;
• ცხოვრების წესად გაიხდი მუდმივად კარგ ხასიათზე ყოფნას!!!

ამ პუნქტების სერიოზულად მოვეკიდები, თუმცა, პირველის გარდა, ვერავის დავპირდები, რომ აუცილებლად შევასრულებ! რაც შეეხება  ჩემს მიერ შედგენილ სავალდებულო პუნქტებს, აგერ იხილეთ:

• შევეცდები, ვიცხოვრო სწორად! სწორად ჩემი რწმენიდან, სუბიექტური დამოკიდებულებებიდან და მოსაზრებებიდან გამომდინარე;
• განუხრელად შევასრულებ ექიმის მითითებებს, განსაკუთრებით დიეტის ნაწილში და, ბოლოსდაბოლოს, დავიკლებ ამ იდიოტურ ზედმეტ კილოგრამებს;
• რეგულარულად ვივარჯიშებ;
• მეტ დროს დავუთმობ სადოქტორო ნაშრომის თემატიკას და, ზოგადად, საკუთარ პროფესიულ განვითარებას;
• არ “ვიშოპაჰოლიკებ”, მათ შორის, არც ონლაინ მაღაზიებში ;
• ჩავაბარებ მოსამართლეთა საკვალიფიკაციო გამოცდას! მერე რა, რომ შარშანაც ვაპირებდი და მითხრეს, რა გეჩქარებაო ;
• ამ ყველაფრის მიუხედავად, საკმარის დროს დავუთმობ მეგობრებს და, ზოგადად, იმ ადამიანებს, ვისთან ყოფნაც მსიამოვნებს! ვოლანდის მეთოდოლიგიის გამოყენებაც რომ დამჭირდეს, დროის შეჩერებასთან დაკავშირებით, მაინც!
• რაც მთავარია, არავითარ შემთხვევაში, რაც არ უნდა მოხდეს, არასოდეს ჩემს თავს ამ ზომამდე არ მივიყვან!

ამ ეტაპზე სულ ესაა! ღმერთმა მომცეს ძალა ამ ყველაფრის შესასრულებლად! თქვნ კი, გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს! ყველა სურვილის ასრულებას და დიიდ ბედნიერებას გისურვებთ! არ გინდათ? კი ბატონო!

უცნაური კი იცით რა არის, ყველა ჩემს ახლობელ-მეგობარზე უკეთ ის ადამიანი მიხვდა, რომ ცუდად ვიყავი, ვისთანაც, რეალურად, მარტო საქმე უნდა მაკავშირებდეს და ყველაფერი გააკეთა, თავისი შესაძლებლობების ფარგლებში, იმისათვის, რომ დამხმარებოდა, ისე, რომ მე არ მითხოვია! ანუ, რაზეც მეგობრებს ვუსაყვედურესავით, წინა პოსტში, თქვენით როგორც ვერ მიხვდით-თქო, მან დაინახა! That was kinda weird and… very, very nice, actually! ვიცი, მადლობის გადახდის საშუალებას არასოდეს მომცემს და, საბედნიეროდ, არც ამ პოსტს ნახავს ოდესმე, მაგრამ ყველაფერი ეს ჩემთვის ძალიან ბევრს ნიშნავდა!

მოკლედ, ყველაფერი იცვლება! ერთ რამეში დარწმუნებული ვარ, There are people, who will keep me sane and put together, whenever I need! ჩემი მეგობრები ჩემთან არიან და ისინი ყველაზე კარგები არიან მსოფლიოში! ეს მივიღე რამდენიმე დღის წინ:

იმის პირობაც მივიღე, რომ რამდენიც არ უდა “გავჭედო”, ამიტანენ! And I’ll still be loved! საკუთარ თავს კი აუცილებლად ვიპოვი! I will act and won’t cry! ყველაფერს დავძლევ, რაც არ უნდა მოხდეს! ბოლოსდაბოლოს, არავის აქვს იმაზე მძიმე ტვირთი, ვიდრე ზიდვა შეუძლია და ყველა ადამიანმა რომც მიმატოვოს, მარტო მაინც არ ვიქნები! შემდეგისთვის, თუ ცუდად ვიქნები, ვიცი, სად უნდა წავიდე და ვის შევთხოვო დახმარება!

ყველას დიდი მადლობა გამხნევებისთვის! That means a lot!

OK, here we go! I know, I am not the most open and sociable person in the world! But I do have few friends, don’t I?! So how it comes, that I have no other place to go? No person, to talk to?! I always tried to keep my problems, my bad mood to myself, because of fear to look vulnerable, to seem week, since nobody in the earth respects week persons! But I don’t think I can take much more! I am not sure what exactly is going one! It seems like I don’t have “tangible” or “visible” problems.  People would say, I just like being  miserable! That I am a loser! But I don’t care about people! All I need is to have my friends with me! I don’t know what exactly is wrong with me, but I am lonely, freaking out, lost and just fallen apart! I don’t look like myself any more! And how that happened, that no one noticed how bad I am?! Am I that good at pretending or you just don’t care?! I don’t need everyone to stick their noses in my private life, but I do need some support from the closest people! I know, I never  really opened up to you, but don’t you know me at all?! How on the earth the fact that I gained 30 kg, quitted sport,   stay indoors much, do not go to church any more, change my hair color every two weeks and even started smoking did not tell you anything?! So I am done with pretenses and I am telling that I do need my friends! Be in my life please, or just go away, but make your choice clear!!!

All I am asking for, please, support me,so that I putted myself back together!

ამ ბოლო დროს სულ უფრო და უფრო ვრწმუნდები, ყველაზე დიდი ბოროტება, რაც ადამიანს შეუქმნია, მედიაა, რა თქმა უნდა, ატომური ბომბის და სხვა მასობრივი განადგურების იარაღების შემდეგ! სამაგიეროდ, მედია ტვინის გალაყების მასობრივი საშუალებაა. ვიღაცა შენს ნაცვლად წყვეტს, რა აზრი უნდა შეგექმნას ამა თუ იმ საკითხზე და ყველაფერს ისე გაწვდის, როგორც მას უნდა რომ დაინახო! თუ შეიძლება, ჩემს პოსტში ხელისუფლების მხრიდან მედიასაშუალებების კონტროლთან დაკავშირებულ წუხილს ნუ დაინახავთ! არ ვიცი, ვინ ვის აკონტროლებს,თუ საერთოდ აკონტროლებს,  ვინ ვისი ინტერესების გამტარებელია და არც მაინტერესებს! არც ქართულ უხარისხო ტელეგადაცემებზე წუწუნს ვაპირებ, რამეთუ ძალიან დიდი ხანია, არც ერთი მათგანი მინახავს! ზოგადად, მედიის ფენომენზე მაქვს საუბარი, რომელიც, გადაცემების ხარისხს და ჟურნალისტების პროფესიონალიზმს თუ არ ჩავთვლით, საქართველოშიც, ამერიკაშიც და ერაყშიც ერთნაირია. ყველა შემთხვევაში ვიღაცის მსოფლმხედველობის ტყვე ვართ და საკუთარი ობიექტური აზრის ჩამოყალიბებს საშუალება არა გვაქვს!

ყოველთვისაც ვიცოდი, ტელევიზორი რომ კლავდა, პრესაც, ზოგ შემთხვევაში, უბრალოდ ეს დღეები უფრო ახლოს ვნახე, როგორ ხდება ფაქტების უხეშად დამახინჯება, სიტყვების გადათამაშება, კონკრეტული გვარების სრულიად უადგილოდ მიბმა და საკითხის ისე წარმოჩენა, როგორც ეს ვიღაცას სჭირდება, როგორც საზოგადოება უკეთესად გადაყლაპავს სატყუარას! It’s annoying!

ყველაფერი ამის ფონზე, რა კარგია ჭკუა რომ მეყო და ჟურნალისტი არ გავხდი! და კიდევ… არც ადვოკატი! ადვოკატები რაღა შუაშია? იხილეთ ჩემი ძველი პოსტი მათზე!

No one else can feel it for you!

ჰოდა, მოვედი! ცოტა იერი შევუცვალე ბლოგს! ვორდპრესის თემფლეითები ისევ არ გამოირჩევა მრავალფეროვნებით. ეს მაინც არ შეცვლილა! ისევ ეს იყოს, ცოტა საახლწლო განწყობას მისცემს ბლოგს.

როგორც ამ სიმღერაში, აი, ასეთ განწყობაზე ვარ, დაახლოებით. ქუჩაში გავლა და წვიმის საკუთარ ტყავზე შეგრძნობა მინდა! წვიმას გადატანითი მნიშვნელობით ვხმარობ, თორემ, რომ გითხრათ, სისველის და წვიმის დიდი მოყვარული ვარ-მეთქი, ტყუილი იქნება! მხოლოდ იმის თქმას ვცდილობ, რომ რაღაც ახალი მინდა გამოვცადო, რაიმე სიგიჟე ჩავიდინო და თავისუფალად, ბეზრასუდნა ვიცხოვრო! სულ ცოტა ხნით მაინც!

ამ ცხოვრებაში ბევრი ვალდებულება გვაწევს, იმდენად ბევრი, რომ ზოგჯერ ჩვენი ცხოვრება, ჩვენს გარეშე მიედინება, რაც არასწორია! იმას არ ვამბობ, რომ უპასუხისმგებლოდ უნდა მოვიცქეთ და ჩვენს მხრებზე დაწოლილ ვალ-დებულებებს ზედაპირულად მოვეკიდოთ, მაგრამ თუ ამის გამო თავისუფლად სუნთქვა გვავიწყდება, ეს უკვე ცუდია! ერთადერთი, რაც ზუსტად უნდა გვახსოვდეს, ჩვენს გარდა ვერავინ ამ დედამიწაზე ჩვენს სტუმრობას მრავალფეროვანს და სასიამოვნოს ვერ გახდის! რა თქმა უნდა, არიან ადამიანები, რომლებიც ყოველდღიურობას გვილამაზებენ, მაგრამ მათ ისევ ჩვენ უნდა მივცეთ ამის საშუალება! Only you can let them in! წინააღმდეგ შემთხვევაში მოიხედავ და, როგორც რუსები იტყვიან, ჟიზნ პრაშლა მიმა! ჰოდა, ნუ მვცემთ საშულებას ცხოვრებას გვერდით ჩაგვიაროს, არამედ ჩვენ თვითონ ვმართოთ ის!

თავისუფლების პათოსით გაჟღენთილი ეს პოსტი დაწერილია სამსახურში, დილის რამდენიმეწუთიანი ჭორაობის ნაცვლად! წინ გრძელი დღე მელოდება!

წელიწადზე მეტი პაუზის შემდეგ, დაბრუნება ადვილი არ იქნება, ცხადია! სავარაუდოდ, იმ ადამიანების დიდ ნაწილს, ვისაც ჩემი პოსტები მოსწონდა, აქაურობის „მისამართი“ დაავიწყდებოდა უკვე. ისიც გასათვალისწინებელია, არ ვიცი, რამდენად ხშირად დავპოსტავ, როდემდე მენდომება წერა და წასვლას ისევ როდის გადავწყვეტ, მაგრამ ახლა აქ ვარ! ისევ ისე გავაგრძელებ! დავწერ ჩემი ერთფეროვანი ცხოვრების შესახებ, წაკითხულ წიგნებზე, ფილმებზე, ჩემს შეხედულებებსა და მოსაზრებებზე! Just let me be!

ერთიანობაში თვალი რომ გადავავლე გასულ წელს, თამამად შეიძლება ითქვას, ერთ-ერთი ყველაზე საინტერესო წელი იყო ჩემს ცხოვრებაში! მიუხედავად იმისა, რომ ერთი შეხედვით რაიმე დრამატული ცვლილებები არ მქონია, ანუ არც სამსახური შემიცვლია, არც სტატუსი და არც საოცხვრებელი ადგილი, მე თვითონ ვიცვლებოდი ძალიან აქტიურად! მრავალნაირი მე წარსდგა საზოგადოების წინაშე, სანამ ისევ ის არ გავხდი, ვინც რეალურად ვარ – ემოციური, ყველაფრის გულთან მიმტანი, მაგრამ მაინც ძლიერი და მებრძოლი, ცხოვრებაზე შეყვარებული და საშინლად ფიცხი!

ახლა კი უფრო დეტალურად: წელი ახალი ლეპ-ტოპის ყიდვითა და საზეიმო ფიცით დავიწყე! ასეთი განწყობის მიუხედავად, წლის დასაწყისი არც ისე კარგი იყო: კვლავ არცთუ სახარბიელო ანალიზები, ჩავარდნილი გეგმები, შემდეგ ჩემი ძვირფასი უფროსის წასვლა და ამასთან დაკავშირებული ნერვიულობა, ტრადიციულად გაღიზიანება გაზაფხულით, პერიოდული ოპტიმიზმის შემოტევებით! აქვე, შუალედში, პირველი დაბადების დღე ვიზეიმეთ, პლუს, შეცვლის თვალსაზრისით პირველი სიმპტომები დავაფიქსირე!

ზაფხულისკენ ყველაფერმა გამოსწორება დაიწყო: ჩემმა ჯანმრთელობამ, ფაქტიურად, გეომეტრიული პროგრესიით დაიწყო გაუმჯობესება, ახალი უფროსი მომივიდა, რომელსაც ძველზე არანაკლებ კარგად შევეგუე, თმა შევიჭერი და ცურვა ვისწავლე! სამაგიეროდ, ნელ-ნელა პოსტვას მოვუკელი!  შემდეგ თმა შევიღებე წითლად და აღმოვაჩინე, რომ შემეძლო მკაცრი ვყოფილიყავი! შემდეგ იყო ფანტასტიური შვებულება, რომელიც ზუსტად ისე გავატარე, როგორც მინდოდა! დასვენების და განტვირთვის პარალელურად, ჩემი მომავალი დავგეგმე და რამდენიმე სერიოზული გადაწყვეტილება მივიღე!

შემოდგომა და დეკემბის დასაწყისი მაინც ყველაზე გადატვირთული გამოდგა! თავიდან იყო პოზიტივის მოზღვავება და გადაწყვეტილება, რომ აღარ უნდა მეპოსტა! შემდეგ პირადი დრამა, რომელმაც ჩემი ემოციური ფონი სერიოზულად შეარყია, თუმცა კი გარეშე თვალისათვის ყველაფერმა შეუმჩნევლად ჩაიარა, პეროდული “სწერვულ” გამოხტომებს თუ არ ჩავთვლით! ძალიან ჩამოვშორდი ინტერნეტსამყაროს, სოციალური ქსელების ცათვლით, სულიერ წონასწორობა ხან მიბრუნდებოდა, ხან ისევ აპათიაში ვიყავი! ამ “ციმციმში” მოექცა ჩემი 26-ე დაბადების დღე, პირველი სიგარეტი და გადაწყვეტილება, რომ ამ სისულელეს აღარ გავიმეორებდი, თმის ბუნებრივი ფერის დაბრუნება, მცირე ცვლილებები სამსახურში, ყელამდე საქმეები და პერიოდული გაღიზიანებები!

დეკემბერს რაც შეეხება, აუცილებლად ცალკე უნდა გამოვყო, ჩემი ერთ-ერთი უსაყვარლესი ადამიანის მოსამართლედ დანიშვნა! ვერც წარმოიდგენთ, როგორ გამიხარდა, მრავალი მიზეზის გამო! <3 ამის შემდეგ ბევრი აპათია, მცირე დეპრესიონერა და მგავსი სისულელე იყო, მაგრამ, საბოლოოდ, ყველაფერმა ჩაიარა! ახლა უკვე ჩვეულ ხალისიან ნოტაზე ვარ და  ამ განწყობას იოლად ვერაფერი შემირყევს! რაც ყველაზე მთავარია, ერთი კანონზომიერება აღმოვაჩინე – ყოველთვის, როცა ცუდად ვარ და სამყარო მუქ ფერებში მეხატება, ჩემს გვერდით აუცილებლად  აღმოჩნდება ადამიანი, who will put me together! ერთ კონკრეტულ ადამიანს არ ვგულისხმობ, ყოველ ჯერზე სხვადასხვაა, მაგრამ მთავარი ისაა, რომ მარტო არ ვარ! ეს შემთხვევით არ ხდება! სოფის ტერმინი რომ გამოვიყენო, ვიცი, ამ ადამიანებს საყვარელი სცენარისტი მიგზავნის და მისი მადლობელი უნდა ვიყო იმ ყველაფრისთვის, რაც მაქვს!

ერთი სიტყვით, წლის მიწურულს ვხვდები, რომ გავიზარდე! ძალინ ბევრი ისეთი რაღაცის “გატარება” ვისწავლე, რაზეც მანამდე გულს გავიხეთქავდი! ასევე მოვახერხე და საბოლოოდ დავემშვიდობე წარსულს. ახლა ყოველგვარი ემოციის გარეშე ვიხსენებ და ვაფასებ ბევრ რამეს! ოპტიმიზმით სავსე ვარ და მზად ვარ ჩემი სურვილების ასასრულებლად ვიბრძოლო!

და ბოლოს, აქვე გაგაცნობთ რა შევასრულე შარშანდელი ‘to-do’ list-იდან:

• ვისწავლი ცურვას და, შესაბამისად, დავძლევ იდიოტურ წყლის შიშს – Done
• მივხედავ ფრანგულს. ბოლო პერიოდში შეხება აღარ მაქვს და ვგრძნობ, რომ შეიძლება დამავიწყდეს – in progress
• ჩავაბარებ მოსამართლეთა საკვალიფიკაციო გამოცდას – not done
• დავიკლებ N კგ–ს! რაოდენობას არ ვაკონკრეტებ, იმიტომ, რომ მრცხვენია- in progress
• ჩავაბარებ დოქტორანტურაში … ალბათ! რაც უფრო შორს ვდებ, მით უფრო ნაკლებად მინდა – soon to be done
• როგორც კი ნებას დამრთავენ, ისევ დავიწყებ ვარჯიშს -Done
• საკუთარ ვიზუალურ მხარეს მეტ ყურადღებას დავუთმობ და გაწამებული დიასახლისის ვიდზე აღარ ვიქნები -in progress

პუნქტები “შევეცდები” სიიდან:

• ვიყო ნაკლებად ასოციალური და უფრო ხშირად გავიდე სახლიდან -Done
• დავიწყო გერმანული ენის სწავლა -not done and not planned
• სისულელეებზე ნერვები არ მოვიშალო (ტყუილი დაპირებაა, მაინც ვერ შევასრულებ) -თავიდანვე მკვდარი პუნქტი იყო
• ვისწავლო დროის რაციონალურად გამოყენება -In progress, I guess
• გამოვჯანმრთელდე – in progress
• პროფესიულად მაქსიმალურად განვვითარდე – in progress
• ბლოგზე უფრო ხშირად ვპოსტო  - ვროძი ბი, სულ წავედი!

წერაში დრო როგორ გავიდა, ვერც გავიგე! თითქმის მოვიდა ახალი წელი! ჰოდა, ჩემო ძვირფასებო, ყველას გილოცავთ! ტრადიციულად, თქვენი სანუკვარი სურვილების ასრულებას გისურვებთ და ვფიქრობ, გაისადაც არაერთხელ შევხვდებით!

• შენ ტოლსტოი გიყვარს, მე – არა!
• შენ ბეთჰოვენს აღმერთებ, მე მოცარტი მირჩევნია;
• მხატვრებიდან რენესანსის მეტრებს ადიდებ და იმპრესიონისტები ვერ შეგაყვარე;
• თანამედროვე მუსიკალური მიმდინარეობების 80% ხმაურად და თავის ტკივილის წყაროდ მიგაჩნია;
• შენ გერმანულს “სხლავ”, მე კი ამ ენის სწავლის სურვილი ჩანასახშივე მომიკვდა!

ამ ყველაფრის მიუხედავად, ხარ და იყავი ჩემი ნომერ პირველი ავტორიტეტი  ლიტერატურასა და ხელოვნებაში! ყველა ჩემი ნახატის პირველი და უმკაცრესი შემფასებელი!

გგონია, რომ სრულებით არ გგავარ, არადა მე იმდენ საერთოს ვპოულობ! მაგალითად, შენგან გადმომეცა:

• სიჯიუტე;
• ის, რომ ადამიანებს ადვილად ვერ ვეხსნები და ახლობლებთან ჩემი გრძნობების გამოხატვა მიჭირს;
• კითხვის დროს ჭამის ჩვევა;
• ჩემი მანერების საკმაოდ დიდი ნაწილი;
• ხელის მტევნის და თითების მოყვანილობა;
• მათემატიკისადმი მტრული დამოკიდებულება.

კიდევ რა უნდა დავამატო, იცი? ინტერნეტამდე შენ იყავი ჩემი ყველაზე დიიდი ენციკლოპედია, სადაც საჭირო კითხვაზე პასუხს ყოველთვის ვპოულობდი! ბავშვობის უდიდესი ნაწილი, თოჯინებით თამაშის ნაცვლად, შენ დაგდევდი კუდში და გაკვირდებოდი სახლში როგორ ჩხირკედელაობდი! ვერც წარმოიდგენ, როგორ მადგება ეს ყველაფერი ახლა, როცა მარტო ვცხოვრობ!

ჰო, კიდევ, არავინ (მურმან ჯინორიას და საღარაძეს თუ არ ჩავთვლით) კითხულობს ლექსებს შენზე უკეთესად! დედა ეჭვიანობს და ამბობს, ჩემთვის ლექსი არასოდეს წაუკითხავსო! სამაგიეროდ მე მიკითხვადი, თუ განწყობა გქონდა! სურათების გადაღებასაც შენ არ მასწავლიდი ჯერ ძველი, საბჭოთა აპარატით და მერე ზენიტით?!

საერთოდაც, გმადლობ, იმისათვის რომ

• რაც თავი მახსოვს, საკუთესო მეგობრები ვართ;
• არასოდეს შეგიზღუდავს ჩემი არჩევანი და არც შენი აზრები მოგიხვევია თავს;
• ჩემით ყოველთვის ამაყობდი;
• საათობით შეგეძლო ჩემი სისულეების მოსმენა და ასევე საათობით საინტერესო ამბების მოყოლა;
• თვით ჩემს სიმღერასაც კი უსმენდი წარბშეუხრელად (დამერწმუნეთ, დიდი მსხვერპლია);
• სიჩუმის მოსმენას მასწავლიდი;
• რუსული ლიტერატურა შემაყვარე;
• ჩვენს შორის ტაბუდადებული თემები არ არსებობდა და ყოველთვის თანასწორივით მელაპარაკებოდი;
• არასოდეს მოგითხოვია, ასეთი იყავი და ისე მოიქეციო;
• კიდევ უამრავი რამისთვის მადლობა, პირველ რიგში კი იმისათვის, რომ 27 წლის წინ დედაჩემზე დაქროწინდი! აბა, ისე მე არ ვიარსებებდი!

ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი სურათია! ეს შავი თმები მე რომ გაგითეთრე, არ დამვიწყებია!

მა, გრძნობების გამოხატვა გვიჭირს-მეთქი, ზევით დავწერე! მე არც მჭირდება, პრინცპიში, ისედაც კარგად ვკითხულობ შენს თვალებში! იმედია, შენც ხვდები, რა ძვირფასი ხარ ჩემთვის, იმიტომ, რომ რა ვქნა, შენნაირი ვარ, პირდაპირ თქმა არ შემიძლია!