მწარეს ბლოგი

chez moi

მა!

ასეთ პოსტებს, თუ მიძღვნებს, თუ რაცაა, განსაკუთრებულ თარიღთან დაკავშირებით აკეთებენ ხოლმე! შენი დაბდების დღე ერთ თვეზე მეტი ხნის წინ იყო და არც სხვა ოჯახური დღესასწაული გვიახლოვდება, მაგრამ რა მნიშვნელობა აქვს, გულს უნდოდეს, თორემ სულ დღესასწაული არაა?! მოკლედ, რაღაცეები გამახსენდა და რომ იტყვიან, მომაწვა!

  • შენ ტოლსტოი გიყვარს, მე – არა!
  • შენ ბეთჰოვენს აღმერთებ, მე მოცარტი მირჩევნია;
  • მხატვრებიდან რენესანსის მეტრებს ადიდებ და იმპრესიონისტები ვერ შეგაყვარე;
  • თანამედროვე მუსიკალური მიმდინარეობების 80% ხმაურად და თავის ტკივილის წყაროდ მიგაჩნია;
  • შენ გერმანულს “სხლავ”, მე კი ამ ენის სწავლის სურვილი ჩანასახშივე მომიკვდა!

ამ ყველაფრის მიუხედავად, ხარ და იყავი ჩემი ნომერ პირველი ავტორიტეტი  ლიტერატურასა და ხელოვნებაში! ყველა ჩემი ნახატის პირველი და უმკაცრესი შემფასებელი!

გგონია, რომ სრულებით არ გგავარ, არადა მე იმდენ საერთოს ვპოულობ! მაგალითად, შენგან გადმომეცა:

  • სიჯიუტე;
  • ის, რომ ადამიანებს ადვილად ვერ ვეხსნები და ახლობლებთან ჩემი გრძნობების გამოხატვა მიჭირს;
  • კითხვის დროს ჭამის ჩვევა;
  • ჩემი მანერების საკმაოდ დიდი ნაწილი;
  • ხელის მტევნის და თითების მოყვანილობა;
  • მათემატიკისადმი მტრული დამოკიდებულება.

კიდევ რა უნდა დავამატო, იცი? ინტერნეტამდე შენ იყავი ჩემი ყველაზე დიიდი ენციკლოპედია, სადაც საჭირო კითხვაზე პასუხს ყოველთვის ვპოულობდი! ბავშვობის უდიდესი ნაწილი, თოჯინებით თამაშის ნაცვლად, შენ დაგდევდი კუდში და გაკვირდებოდი სახლში როგორ ჩხირკედელაობდი! ვერც წარმოიდგენ, როგორ მადგება ეს ყველაფერი ახლა, როცა მარტო ვცხოვრობ!

ჰო, კიდევ, არავინ (მურმან ჯინორიას და საღარაძეს თუ არ ჩავთვლით) კითხულობს ლექსებს შენზე უკეთესად! დედა ეჭვიანობს და ამბობს, ჩემთვის ლექსი არასოდეს წაუკითხავსო! სამაგიეროდ მე მიკითხვადი, თუ განწყობა გქონდა! სურათების გადაღებასაც შენ არ მასწავლიდი ჯერ ძველი, საბჭოთა აპარატით და მერე ზენიტით?!

საერთოდაც, გმადლობ, იმისათვის რომ

  • რაც თავი მახსოვს, საკუთესო მეგობრები ვართ;
  • არასოდეს შეგიზღუდავს ჩემი არჩევანი და არც შენი აზრები მოგიხვევია თავს;
  • ჩემით ყოველთვის ამაყობდი;
  • საათობით შეგეძლო ჩემი სისულეების მოსმენა და ასევე საათობით საინტერესო ამბების მოყოლა;
  • თვით ჩემს სიმღერასაც კი უსმენდი წარბშეუხრელად (დამერწმუნეთ, დიდი მსხვერპლია);
  • სიჩუმის მოსმენას მასწავლიდი;
  • რუსული ლიტერატურა შემაყვარე;
  • ჩვენს შორის ტაბუდადებული თემები არ არსებობდა და ყოველთვის თანასწორივით მელაპარაკებოდი;
  • არასოდეს მოგითხოვია, ასეთი იყავი და ისე მოიქეციო;
  • კიდევ უამრავი რამისთვის მადლობა, პირველ რიგში კი იმისათვის, რომ 27 წლის წინ დედაჩემზე დაქროწინდი! აბა, ისე მე არ ვიარსებებდი! 🙂

ჩემი ერთ-ერთი ყველაზე საყვარელი სურათია! ეს შავი თმები მე რომ გაგითეთრე, არ დამვიწყებია!

მა, გრძნობების გამოხატვა გვიჭირს-მეთქი, ზევით დავწერე! მე არც მჭირდება, პრინცპიში, ისედაც კარგად ვკითხულობ შენს თვალებში! იმედია, შენც ხვდები, რა ძვირფასი ხარ ჩემთვის, იმიტომ, რომ რა ვქნა, შენნაირი ვარ, პირდაპირ თქმა არ შემიძლია!

Advertisements
7 კომენტარები »

შოპინგი და დედობა

კვირას საყიდლებზე ვიყავი დედაჩემთან ერთად. ერთ-ერთ მაღაზიაში შარვალი მომეწონა, მაგრამ ყველაზე დიდი ზომაც კი არ მომერგო. მერე რაღაც კაბა ავიღე და რომ ვისინჯავდი, გასახდელში დედაჩემის სიტყვები გავიგონე. დატუქსული ბავშვის ხმით ეუბნებოდა გამყიდველს: „მთელი გაზაფხული ავად იყო, ბევრი წამლები მიიღო და ძალიან გასუქდა.“ როგორია? დედაჩემი თავს იმართლებს ვიღაც გამყიდველის წინაშე ჩემი გარეგნობის გამო!!! ეს ამბავი ერთი-ორი წლის წინ რომ მომხდარიყო, კარგ ისტერიკას დავიმართებდი და დიდი ალბათობით, პროტესტის ნიშნად ორჯერ იმაზე მეტს შევჭამდი, ვიდრე ჩამდის, რომ უფრო მეტად გავსუქებულიყავი. ამჯერად მშვიდად შევხვდი, ანუ ვიზრდები! მაშინვე კიბორგას კომენტარი გამახსენდა, დოდის ამ პოსტზე. საქმეც ეგაა, ყველა მშობელს აქვს თავის წარმოსახვაში რაღაც იდეალი შექმნილი და მცირე გადახვევის შემთხვევაშიც წითელი ნათურა იწყებს ციმციმს. მიუხედავად იმისა, რომ მე არ ვარ ნოვატორი და ყოველთვის იდეალური შვილი ვიყავი დედაჩემის წრეში დამკვიდრებული კრიტერიუმების მიხედვით, მაინც გამოჩნდა მიზეზი, რის გამოც დედა უკმაყოფილოა და თავი ასე გულუბრყვილოდ გაყიდა. ნურავინ დამიწერთ, რომ დედას ვუყვარვარ და ჩემი გულისთვის ტყვიასაც გადაეფარება. ვიცი მე ეს და ეჭვიც არ მეპარება! აქ სხვა რამეზეა საუბარი. საუბარია იმაზე, არის თუ არა დედობრივი სიყვარული საკმარისი იმისათვის, რომ დედებს შეეძლოთ ჩვენი მიღება ისეთების, როგორიც ვართ. მე მგონი, საკმაოდ იშვიათად. შვილის სიყვარული თავისთავად დევს ყველა მშობელში, აი, მათი გაგება კი  ცოტა უფრო რთულია! აბა, თავად დაფიქრდით, რამდენი მშობელი შეძლებს მიიღოს ის ფაქტი, რომ მისი შვილი განსხვავებული ორიენტაციისა? ათასში ერთი, ალბათ. დანარჩენი 999 კი სხვაგვარად შეხვდება ამ ფაქტს, ზოგი თავს მოიტყუებს, ზოგი დამალავს სხვებისგან, ზოგი კი მოიკვეთს და განაცხადებს, შვილი აღარ მყავსო. ამ შემთხვევაში მე საკმაოდ მძიმე შემთხვევა ავიღე, მაგრამ, რეალურად, ბევრად უფრო უმნიშვნელო მიზეზების გამოც არიან ხოლმე მშობლები იმედგაცრუებულები და ამ იმედგაცრუების ფონზე სხვადასხვაგვარად რეაგირებენ. რამდენი მაგალითი იცით, როცა მშობლები შვილის არჩევანში ერევიან, უყენებენ ულტიმატუმს, ნუ, ზოგჯერ, მხოლოდ დარწმუნებით შემოიფარგლებიან, რომ ყველაფერი მათებურად იყოს, რადგან მათი რწმენით, ესაა ერთადერთი და სწორი გზა?! სიტუაცია მძიმდება, როცა საზოგადოებრივი აზრიც ემატება. რას იტყვის ხალხი ჩვენზე? ზოგჯერ ეს შიში დაუძლეველი ბარიერი ხდება. მშობელს ამ დროს უჩნდება კითხვა, მე მივეცი ჩემს შვილს ყველაფერი და ნუთუ, არ დავიმსახურე, რომ სხვების სალაპარაკოდ არ გავეხადე?! სცადეთ და გადაწონეთ ეს არგუმენტი!

თუ მე და დედაჩემს ჯერ კიდევ გვესმის ერთმანეთის, ამის მიზეზი ისაა, რომ მე, მისი გადმოსახედიდან, სერიოზული შეცდომა არ დამიშვია. მაგრამ რა მოხდება მომავალში, ჩემი რომელიმე გადაწყვეტილება რომ არ მოეწონოს? რაიმე ჩემი საქციელი, მისი შეფასებით, არასწორი რომ აღმოჩნდეს და რაც მთავარია, საზოგადოების თვალში გასაკიცხი იყოს? შეძლებს კი ჩემს გაგებას და მხარდაჭერას, იმის მიუხედავად, რომ ამქვეყნად ყველაზე მეტად ვუყვარვარ? აი, ესაა, კითხვა, რომელიც, ალბათ, სამყაროს არსებობის დროიდან ფიგურირებს მშობლების და შვილების ურთიერთობაში, იმიტომ, რომ საბოლოო ჯამში, მართლაც რომ ყველა შვილს ერთი რამ უნდა – მშობელმა მისით იამაყოს!  მე, რასაკვირველია, მიხარია, რომ დედაჩემი არ ამბობს: „ჩემი იდიოტი შვილი, რას დაემსგავსა!“ თუმცა კი მინდა მესმოდეს: „ჩემი შვილი კი გასუქდა, მაგრამ მაინც ლამაზია!“, ვიდრე  „აპატიეთ, მისი ბრალი არაა, წამლებმა გაასუქა!“

11 კომენტარები »