მწარეს ბლოგი

chez moi

No more media!

დაგპირდით, ყოველდღიურობაზე დავწერ-მეთქი, ჰოდა, აი, ბატონო! დღის ბოლოს ჩათბუნებული იატაკზე ვზივარ და ვცდილობ, საკუთარ სასემინარო ნაშრომზე მოვახდინო ყურადღების კონცენტრირება! რაღაც არ გამომდის! ისევ პოსტი იყოს! 🙂

ამ ბოლო დროს სულ უფრო და უფრო ვრწმუნდები, ყველაზე დიდი ბოროტება, რაც ადამიანს შეუქმნია, მედიაა, რა თქმა უნდა, ატომური ბომბის და სხვა მასობრივი განადგურების იარაღების შემდეგ! სამაგიეროდ, მედია ტვინის გალაყების მასობრივი საშუალებაა. ვიღაცა შენს ნაცვლად წყვეტს, რა აზრი უნდა შეგექმნას ამა თუ იმ საკითხზე და ყველაფერს ისე გაწვდის, როგორც მას უნდა რომ დაინახო! თუ შეიძლება, ჩემს პოსტში ხელისუფლების მხრიდან მედიასაშუალებების კონტროლთან დაკავშირებულ წუხილს ნუ დაინახავთ! არ ვიცი, ვინ ვის აკონტროლებს,თუ საერთოდ აკონტროლებს,  ვინ ვისი ინტერესების გამტარებელია და არც მაინტერესებს! არც ქართულ უხარისხო ტელეგადაცემებზე წუწუნს ვაპირებ, რამეთუ ძალიან დიდი ხანია, არც ერთი მათგანი მინახავს! ზოგადად, მედიის ფენომენზე მაქვს საუბარი, რომელიც, გადაცემების ხარისხს და ჟურნალისტების პროფესიონალიზმს თუ არ ჩავთვლით, საქართველოშიც, ამერიკაშიც და ერაყშიც ერთნაირია. ყველა შემთხვევაში ვიღაცის მსოფლმხედველობის ტყვე ვართ და საკუთარი ობიექტური აზრის ჩამოყალიბებს საშუალება არა გვაქვს!

ყოველთვისაც ვიცოდი, ტელევიზორი რომ კლავდა, პრესაც, ზოგ შემთხვევაში, უბრალოდ ეს დღეები უფრო ახლოს ვნახე, როგორ ხდება ფაქტების უხეშად დამახინჯება, სიტყვების გადათამაშება, კონკრეტული გვარების სრულიად უადგილოდ მიბმა და საკითხის ისე წარმოჩენა, როგორც ეს ვიღაცას სჭირდება, როგორც საზოგადოება უკეთესად გადაყლაპავს სატყუარას! It’s annoying!

ყველაფერი ამის ფონზე, რა კარგია ჭკუა რომ მეყო და ჟურნალისტი არ გავხდი! და კიდევ… არც ადვოკატი! ადვოკატები რაღა შუაშია? იხილეთ ჩემი ძველი პოსტი მათზე!

დატოვე კომენტარი »

True love ანუ ჩემი შესაძლო არჩევანი

სულ სხვა საკითხზე ვაპირებდი დაწერას, მაგრამ ბლოგს რომ თვალი გადავავლე, მივხვდი, უსამართლობაა ამ თემაზე პოსტი, პრაქტიკულად, რომ არ მაქვს. რაც არ უნდა იყოს, პირადი ბლოგია ეს და ჩემი ცხოვრების უდიდეს სიყვარულზე რომ თითქმის არაფერი მიწერია, არ უნდა იყოს მთალდ სწორი! ასე რომ, მეგობრებო, დღეს მინდა წარმოგიდგინოთ, ჩემი ყველაზე დიდი, ვნებიანი, the truest of true loves – კერძო სამართალი!

დიახ, ესაა სფერო სადაც ვმუშაობ და სანამ საფეთქელთან თითს დაიტრიალებდეთ, დამაცადეთ აგიხსნათ, თუ რა ხიბლი აქვს მას! კერძო სამართალი ესაა სამართლის დარგი, რომელიც აწესრიგებს პირთა ქონებრივ და ასევე პირად არაქონებრივ (სახელის უფლება, მაგალითად) უფლებებთან დაკავშირებულ საკითხებს. მინდა გითხართ, რომ ეს უნიკალური სფეროა, ერთადერთი მიზეზის –აბსტრაქტულობის გამო. მაგალითისთვის სისხლის სამართალს რომ შევადაროთ, სამოქალაქო სამართალი ყველგანმავალი ჯიპი იქნება, სისხლის სამართალი კი ტროლეიბუსი, ოღონდ არა იმიტომ, რომ წინა საუკუნისაა, არამედ იმიტომ, რომ როგორც ტროლეიბუსი ვერ გასცდებოდა თავის ხაზს, ისე იურისტი ვერ გასცდება იმას, რაც სისხლის სამართლის კოდექსში უწერია. იქ თუ რამე არ წერია, ე.ი არ არსებობს.

როდესაც ჩემს სფეროში მოსამართლე ხარ, ნორმის ინტერპრეტაციის ძალიან დიდი უნარი უნდა გაგაჩნდეს, იმიტომ, რომ ის საკითხები, რომლებიც ამ ტიპის დავებთან მიმართებით წარმოიშობა, ყოველთვის პირდაპირ მოწესრიგებული არაა კოდექსით, ან თუ არის –არასრულად. სულ თითზე ჩამოსათვლელი საკითხები თუ იქნება სამოქალაქო კოდექსით დეტალურად და ამომწურავად გაწერილი. ეს ნაკლი კი არაა, პირიქით, თვითონ იმ საზოგადოებრივი ურთიერთობების დინამიურობიდან გამომდინარე, რომელსაც ეს დარგი აწესრიგებს, ასეთი ზოგადი მოწესრიგების გარეშე, თვეში ერთხელ ახალი კოდექსის მიღება თუ არა, კაკ მინიმუმ, რამდენიმე მუხლის შეცვლა გახდებოდა საჭირო.

შესაბამისად, აქ მარტო საჭირო მუხლის მოძებნით ვერ შემოიფარგლები, კარგ იურისტთან ერთად, ზოგადად, ტვინგახსნილი უნდა იყო და მნიშვნელოვანი ცხოვრებისეული გამოცდილებაც გაგაჩნდეს, იმიტომ, რომ მრავალი ფაქტორის გათვალისწინება გიწევს: კანონიერების, მხარეთა ინტერესების, საზოგადოების მოთხოვნილების, მართლწესრიგის, სამართლიანობის. ამ პროცესების ფარული, მაგრამ ძალიან აქტიური მონაწილე ვარ მე – ის დეკორატორი, გრიმიორი, კოსტიუმების მკერავი, გამნათებელი, რეჟისორის თანაშემწე, ყველა ერთად, ვარ, რომელსაც მაყურებელი ვერასოდეს ხედავს და მინდა გითხართ, რომ  არ არსებობს იმაზე დიდი სიამოვნება, როდესაც საქმის შესწავლის, მტკიცებულებების შემოწმების, კანონის მისადაგების, მისი განმარტების, სტრიქონებს შორის წაკითხვის შედეგად დავას სწორად გადაჭრი! ესაა ჩემი ადრენალინიც, აზარტი და კაიფიც!

კერძო სამართალში მოსამართლე თვითონაცაა კანონშემოქმედი, იმიტომ, რომ ზოგჯერ შეიძლება ნორმას ის დატვრითვა მისცეს, რაც კანონმდებელს მასში არ ჩაუდია და კიდევ, სასამართლო პრაქტიკას ყველა მახინჯი მუხლის გასწორება შეუძლია კანონის შეცვლის გარეშე. მთავარი ნებაა! ვთვლი, რომ იღბლიანი ადამიანი ვარ, იმიტომ, რომ მას შემდეგ, რაც პრაქტიკული საქმიანობა დავიწყე, მუდამ იმ ხალთან ვმუშაობდი, ვისგანაც ძალიან ბევრს ვსწავლობდი! ღმერთმა განსაკუთრებით მოწყალე თვალით შემომხედა და ბოლო ორი წელი იმ ადამიანის თანაშემწე ვიყავი, რომელიც ყველა ზემოთჩამოთვლილ მოთხოვნას აკმაყოფილებდა, რომელსაც არასოდეს შეშინების ნორმის თამამად განმარტება სწორი შედეგის დასაყენებლად! ის ნებაც გააჩნდა, რომელზეც ზემოთ ვისაუბრე! ამ ბოლო დროს ბევრს ვფიქრობ, მინდა თუ არა მოსამართლეობა და საბოლოოდ, თუ ამ კითხვას დადებით პასუხს გავცემ, სწორედ ამ ადამიანის დამსახურება იქნება! არა მარტო იმიტომ, რომ როგორც იურისტი ძალიან გამზარდა მასთან მუშაობამ, არამედ პირველ რიგში იმიტომ, რომ ნათლად დამანახა, რას ნიშნავს იყო ნამდვილი მოსამართლე! დამიჯერეთ, მის ძალას ახლა კიდევ უფრო ვგრძნობ, ამ სისტემაში რომ აღარ არის!

დაახლოებით სამი წელი მჭირდება მოსამართლის თანამდებობის დაკავების უფლება რომ მქონდეს. თუ ამ დროის გასვლის შემდეგ ასეთ გაადწყვეტილებას მივიღებ, ძალიან კარგად ვიცი, ვისაც უნდა მივბაძო! ალბათ, იდეალისტი ვარ, მაგრამ, ჩემი აზრით, არ არსებობს იმაზე დიდი ჯილდო ან მადლობა, როგორც სამართლიანობააღდგენილი მხარის თვალები და იმის შეგრძნება, რომ რაღაც მართლა ღირებული გააკეთე!

10 კომენტარები »

გესთ პოსტი და სხვა დანარჩენი

პირველ რიგში რა უნდა გითხრათ! ბოლოს და ბოლოს მოვაბი თავი და ლილუს გესთ–პოსტი დავუწერე! ლილუ, მაპატიე ამდენი ხანი რომ გალოდინე, უბრალოდ მინდოდა რაღაც განსაკუთრებული დამეწერა (ან კაკ მინიმუმ აზრიანი :))! ხოდა, განსაკუთრებულ პოსტებს განსაკუთრებული მუზა უნდა, ხომ იცით! ერთი სიტყვით, დაუყოვნებლივ გაეშურეთ ამ არაჩვეულებრივ ბლოგზე და დატკბით!

ვინაიდან და რადგანაც განსაკუთრებული პოსტებისთვის მუზა დღეში ორჯერ არ მომდის ხოლმე, უბრალოდ მოგიყვებით რა ხდება ჩემს თავს! არც არაფერი ისეთი, პრინციპში. როგორც წინის წინა პოსტში გავიძახოდი, რაღაც მართლაც შეიცვალა და ჩემი იდეალური უფროსი სხვა სამსახურში გადაიყვანეს. ვარ ახლა ასე უუფროსოდ, უპატრონოდ და უსაქმოდ! ისე კი, ეგ იქით იყოს და არ მეგონა ასე ძალიან თუ გამიჭირდებოდა, მაგრამ დამშვიდობებისას ერთი სიტყვის თქმაც ვერ მოვახერხე, იმიტომ, რომ ყელში გაჩხერილი ბურთი ჩვენს ოფისში ტენიანობის მომატების აშკარა საფრთხეს ქმნიდა! რა გითხრათ, აბა?! ყველა ვინც გაიგებს, რომ უფროსი წამივიდა და განვიცდი, მამშვიდებს, შენ არავინ გამოგიშვებსო, მაგრამ მე ერთი წუთითაც არ მინერვიულია ამის გამო! თავისთავად ამ ადამიანის წასვალს განვიცდი ასე და მარტო იმიტომ არა, რომ ფანტასტიური უფროსი იყო! აი, ხომ იბადებიან ხოლმე მსახიობებად, მხატვრებად, მომღერლებად?! ხოდა, ეს კაცი მოსამართლედ დაიბადა და მისი სასამართლო სისტემიდან წასვლა შეუვსებელი დანაკლისია! არა მგონია საზოგადოებისათვის  გასაგები იყოს, რას ვგულისმობ, მით უფრო იმის გათვალისწინებით, რომ მოსამართლეები მაინცდამაინც კეთილგანწყობით არ სარგებლობენ დღეს, მაგრამ მე ხომ ვიცი?! დიახ მე, მისმა თანაშემწემ და კიდევ გარკვეულმა ხალხმა ვიცით რას აკეთებდა ეს ადამიანი და მისი წასვლა უბრალოდ გამოუსწორებელი შეცდომაა! თუ ოდესმე მოსამართლეობაზე ვიფიქრებ, რაც ამ წუთას ძალიან მეეჭვება, ყველაფერს გავაკეთებ, რომ ცოტათი მაინც ვგავდე! ნებისმიერ შემთხვევაში საკუთარ თავს ჯიუტად ვუმეორებ, რომ ყველა ცვლილება უკეთესობისკენაა, მაგრამ რატომღაც არ მჯერა!

ხო,  ამის გარდა, კიდევ ერთხელ გამაცოფეს ექიმებმა! აღარ ვიცი უკვე რა უნდა მოვიმოქმედო, სერიოზული არაფერი მჭირს, მკურნალობა სირთულეს არ უნდა წარმოადგენდეს, განთქმულ სეპციალისტებთანაც დავდივარ და ამის მიუხედავად, ამდენთვიანი მკურნალობის შემდეგ, ჩემი ანალიზები იმაზე უარეს შედეგს აჩვენებს, ვიდრე მკურნალობის დაწყებამდე! What the hell?! არ მახოსვს, მედიცინის ღმერთს რა ერქვა სხვადასხვა ხალხთა მითოლოგიაში, მაგრამ ფაქტია, რაღაც სერიოზულად ვაწყენინე!

დღეს რამდენჯერმე დავფიქრდი მთელი ჩემი მკურნალობის პროცესზე, ყველა იმ სპეციალისტზე, რომელიც გარანტიას მაძლევდა, უფ, სულ მალე გიშველიო, ყველა იმედგაცრუებაზე და იცით, რა მიხარია? არც ერთხელ თავში არ გამივლია “ამდენი ფული რაში დავხარჯე?!” ფულები არც მუთაქებში მიწყვია და არც მედიცინა უჯდება ვინმეს იაფი, თქვენც მოგეხსენებათ, მაგრამ ყველა იმ ფაქტიურად უნიტაზში ჩარეცხილ თანხებზე ერთ წვეთ სინანულსაც არ ვგრძნობ! მე ეს მომწონს და თქვენი არ ვიცი!

6 კომენტარები »

Ideal Chief

ვინ არის ის ადამიანი, რომელთან ერთადაც, პრაქტიკულად, დღის უმეტეს ნაწილს ვატარებთ, ზოგჯერ კი იმაზე მეტ დროს, ვიდრე ოჯახის წევრებთან? ვინ თამაშობს გადამწყვეტ როლს ჩვენი გეგმების შედგენისას და საქმიანობის წარმართვისას? ვინ საზღვრავს ჩვენს ბიუჯეტს და შვებულების ხანგრძლივობას?  თითოეული ჩვენგანის უფროსი!  გარკვეული გამონაკლისების გარდა უფროსი ყველას ჰყავს.  ზოგს “ზანუდა” უფროსი ჰყავს, ზოგს არაკომპეტენტური, ზოგისას თანამდებობა აქვს თავში ავარდნილი, ზოგისას კი ყველაფეერი ფეხებზე ჰკიდია, ზოგი ზედმეტად მკაცრია, ზოგი ლმობიერი, ზოგი უფროსი დაუნახავია, ზოგიც უხასიათო! რეალურად, ამ ადამიანზეა დამოკიდებული დილით სამსახურში წასვლა გვეზიზღება თუ გვეხალისება!

ჩვეულებრივ, შეფზე კარგს იშვიათად ამბობენ, უფროსმა რაც არ უნდა გააკეთოს, ნაკლს მაინც მოვუძებნით, მაგრამ ხომ არიან გამონაკლისებიც?! დიახ, იდეალური უფროსებიც მოიძებნებიან! ეს სუბიექტური განსაზღვრებაა. გამიგია, საუკეთესოა ის უფროსი, რომლის არსებობასაც ვერ გრძნობო, მაგრამ მე იდეალური ხელმძღვანელის ჩემეული, განსხვავებული ცნება მაქვს. მაშ ასე, უფროსი იდეალურია, თუ:

  • თავისი საქმის უბადლო პროფესიონალია, ისეთი, რომ იოცნებებ, ნეტავ ოდესმე მეც ასეთი ვიყოო;
  • როცა შენ რაღაცას არასწორად აკეთებ, ის ნერვიულობს, ისეთი ფრომით არ ვუთხრა რომ ეწყინოსო;
  • ყოველთვის გაქებს კარგად გაკეთებული საქმის გამო;
  • სამსახურში მისვლის პირველივე დღიდანვე ერთ ნოტაზე ხართ და შეგუება არ გჭირდებათ;
  • ყოველთვის აინტერესებს შენი აზრი

ერთი წინადადებით, მარტივად კი ჩემი ცნება ასეთია – უფროსი იდეალურია, თუ მისი სხვა სამსახურში გადაყვანისას თანაშემწე რამდენიმე კვირა დეპრესიაშია!

6 კომენტარები »

To be the best!

ახლო წარსულში ერთმა ჩემთვის ძალიან მნიშვნელოვანმა ადამიანმა ასეთი რაღაც მითხრა: “როდესაც ამბობენ იურისტის პროფესია სულიერებას კლავსო, ახლა ვხვდები რასაც გულისხმობენ. აღარ ვკითხულობ მხატვრულ ლიტერატურას, აღარ მაინტერესებს! თავისუფალ დროს შემიძლია ვიკითხო, მაგალითად, კერძო საჩივრის განხილვის თავისებურებები იტალიაში. ვერ ვიმახსოვრებ რომელ სიმღერას ვინ ასრულებს, ტელეფონის ნომერს, სულ რომ დამაგინო, მაინც ვერ დავიმახსოვრება, სამაგიეროდ მახსოვს სისხლის სამართლის კოდექსის ყველა მუხლი და პუნქტი !”

იმ მომენტშივე მივხვდი, რამდენაც არ ვგავართ  ერთმანეთს ამ საკითხში. თავისუფალ დროს იურიდიულ ლიტერატურას რა წამაკითხებს, თუ რაღაცისთვის არ მჭირდება?! ნუ, პრინციპში, თუ მჭირდება და იმიტომ ვკითხულობ, მაგას თავისუფალი დროის გატარება აღარც ჰქვია! მე თავისუფალ დროს დიდი ოდენობით მუსიკას ვუსმენ, თქვენს ბლოგებზე შემოვდივარ, ჩემთან ვპოსტავ, მხატვრულ ლიტერატურასაც ვკითხულობ და სერიალებსაც ვუყურებ, ან უბრალოდ ვუსაქმურობ! შესაძლოა, ამიტომაც არ ვგრძნობ თავს მაინცდამაინც გამოფიტულად!

არ იფიქროთ, პოსტი იმ ადამიანის ან საკუთარი თავის გასაკრიტიკებლად დავწერე! ღმერთმა დამიფაროს, მას უბრალოდ ვაღმერთებ და ყოველთვის აღფრთოვანებული ვიყავი საკუთარ თავზე მუშაობის მისი უნარით! ზუსტად ამიტომაცაა ის საუკეთესო ყველა ჩემთვის ცნობილ და არა–ცნობილ იურისტს შორის და ზუსტად ამიტომ ვარ მე ერთ–ერთი რიგითი! ნუ, რა თქმა უნდა, არა მხოლოდ ამიტომ. არსებობს ბევრი ისეთი თანდაყოლილი ფაქტორი, რომელიც თუ არ გაქვს, მარტო საკუთარ თავზე მუშაობა ვერ გიშველის – ნიჭი მაგალითად! მას ყველაფერი უხვად აქვს (რა ადვილია ხოტბის შესხმა, როდესაც იცი, რომ ის ადამიანი შენს ბლოგზე არასოდეს მოხვდება ;))! მოკლედ, ეს ყველაფერი ისე, მაგალითისთვის! ვიცი, რომ იურისტებიც შემოდიხართ ჩემთან, ხოდა, ალბათ, დაფიქრდებით, რა არის საჭირო იმისათვს, რომ ნომერ პირველი იყოთ!

7 კომენტარები »