მწარეს ბლოგი

chez moi

Disturbed privacy

მოკლედ ასე, ხან მივხურავ და ხან ვაღებ ბლოგის კარებს! როცა ბლოგი ჩაკეტილი მაქვს, წერითაც არაფერს ვწერ, გავხსნი და მაინც არ ვიცი, რა დავწერო! ასეთი სიტუაცია, ალბათ, ყველას ჰქონია, თუმცა, არ ვიცი, ჩემსავით რამდენად აწუხებდათ ეს ყველაფერი! მოკლედ, საქმე ისაა, რომ ბლოგზე ნათესავები და მშობლები ხშირი სტუმრები გახდნენ, რაც საერთოდ არ მომწონს! როდესაც ბლოგს ვაკეთებდი, არასოდეს მიფიქრია, ამაზე ნერვიულობა თუ დამჭირდებოდა! იმ ქალაქში, სადაც ხსენებული ნათესავები და მშობლები ცხოვრობენ, იმ დროისათვის ინტერნეტი სულ არ იყო მგონი! 🙂 სიმართლე ითქვას, ჩემი მშობლები არც ახლა მოაგნებდნენ აქაურობას, რომ არა მონდომებული დამხმარეები! შედეგად, მიჭირს პირადი პოსტების წერა.

ამას წინათ, ფეისბუქზე დავიწუწუნე ამის გამო და ის ხალხი გავანაწყენე, ვისაც რეალურად, არაფერი დაუშავებია, კაცმა რომ თქვას!

ინტერნეტი თავისუფალი სივრცეა, ბლოგი – ღია, მოვიდნენ, წაიკითხეს, მოეწონათ ან არ მოეწონათ და აზრი გამოთქვეს! რაც არის კიდეც ბლოგპოსტის იდეა, საერთოდ! თუ ეს ყველაფერი არ გინდა, რისთვის წერ, არა?! არადა, რთული ასახსნელია რატომ არ მომწონს შინაურების სტუმრობა ბლოგზე! I never planned to let them in! თითქოს ჩემს დალაგებულ სამყაროში ტალახიანი ფეხებით შემომივარდა ვიღაც! პოეზიის გარეშე კი, ახლა უფრო რთულია პირად თემებზე წერა! ერთია, როდესაც ბლოგს ვირტუალური,  არაიდენტიფიცირებული საზოგადოება, ან სულაც შენი ტოლები და მეგობრები კითხულობენ და მეორე, როდესაც შენს პოსტებს ბიძები, მამიდები, დეიდები და ა.შ. იხილავენ! მით უმეტეს მშობლები! ბევრი რამე მათთვის გაუგებარი და მიუღებელი იქნება, ასეც რომ არ იყოს, არავინაა ბიძებთან ზედმეტად გულახდილი, ნუ, არა მე, ყოველშემთხვევაში! I feel embarassed for some feelings or stories! გარდა ამისა, ზოგიერთ შემთხვევაში, ეს შინაურები თავად შეიძლება იყვნენ პირადი ისტორიის გმირები და პოსტი რაც არ უნდა ზოგადად დაწერო, საკუთარ თავს მაინც ამოიცნობენ. შეიძლება, შენი განწყობა იყოს მათთვის საწყენი, ან უბრალოდ “საქვეყნოდ გამოჭენება” არ მოეწონოთ! იძულებული ხარ, ამ ყველაფერს ანგარიში გაუწიო და, შედეგად, პოსტს საერთოდ ვეღარ წერ, ან ისე წერ, რომ შენც არ მოგოწნს და არ აქვეყნებ! ბოლოსდაბოლოს არც ის მინდა, ჩემმა მშობლებმა დაინახონ, რამდენად არეული მაქვს თავში ყველაფერი! ჰოდა, დარჩა ეს ბლოგი უპატრონოდ მიტოვებული! არადა, არის საკითხები, ხელები რომ მექავება დასაწერად! თუ თემატური ბლოგი გაქვს, ეს ყველაფერი საერთოდ არ გაწუხებს, მაგრამ ჩემი სფერო სხვაა! პოსტები ადამიანურ ურთიერთობებზე და პირად გამოცდილებებზე ყოვეთვის უფრო პოპულარული და საინტერესოა! გასაგებია, რატომაც: ა) ყველას მოსწონს სხვისი პირადულის “ქექვა” ბ) შენი გამოცდილება შეიძლება სხვასაც გამოადგეს, ან უბრალოდ, ვინმემ თავისი თავი დაინახოს! მაგრამ არც ზემოხსნეებული ბარიერის გადალახვაა ადვილი!

მოკლედ, ვარ ასე გაუგებრობაში! ვერც სიტუაციის დაკიდებას ვახერხებ და არც პოსტვის შეწყვეტა მინდა! თქვენ როგორ მოერიეთ ამ ყველაფერს?!

Advertisements
დატოვე კომენტარი »

08.08.08

არ დამვიწყებია! მახსოვს და არც არასოდეს დამავიწყდება! ვაი, მათ, ვინც ისევ რუსეთში 37 მანეთად გადაფრენის შანსს, ოდესღაც გაჟიმულ იმათ ქალებს ან იმ ძმა-ბიჭებს მისტირის, ვისთანაც 100 გრამი გადაუკრავთ! ვაი, იმ ქართველ პოლიტიკანებს, ისევ რუსეთის “დუდკაზე” რომ ცეკვავენ და იმ შემოქმედებს, ომის შემდეგ რუსეთში რომ გაიქცნენ კარიერის ასაწყობად! მეზიზღებით და მეტი სათქმელი არაფერი მაქვს!

კომენტარებს, წიპა “რუსეთი მაინც ჩვენი მეზობელია და მასთან ურთიერთობა უნდა ავაწყოთ, მის გარეშე ჩვენ არ შეგვილძლია და რას ერჩით ამ პოლიტიკოსებს” დაუფიქრებლად  ვაგზავნი, იცით სადაც!

დატოვე კომენტარი »

Top things in my life

აგერ უკვე რა ხანია, კიკიტომ დამთაგა და ბრძანა, იქმენ ნათელიო კიარადა, დაგვისახელე ხუთი რამ, რაც ყველაზე ძალიან გიყვარსო! მართალი გითხრათ, მხოლოდ ხუთის ამორჩევა ძალიან გამიჭირდა, მაგრამ მოვახერხე! ლაიქები და დისლაიქები წარა–მარა მეცვლება, ამიტომ შევეცადე, ისეთი პუნქტები ამომერჩია, რომლებიც, სავარაუდოდ, სულ არ გაქრებიან ჩემი ცხოვრებიდან, თუმცა გარანტიები არ არსებობს! ა, ხო, ვინაიდან და რადგანაც ამხელა ფილარმონია პოსტი მაქვს დაწერილი კერძო სამართლისადმი ჩემი სიყვარულის შესახებ, ამ ჩამონათვალში არ შემიყვანია! მოკლედ, ვიწყებ და მოემზადეთ! თანმიმდევრობას მნიშვნელობა არ აქვს, როგორც გამახსენდა, ისე დავწერე.

1.  სერიალები

ცხადია, აქ “პრისიონერა” და მსგავსი ლათინოამერიკული შედევრები არ იგულისხმება! გულწრფელად გეტყვით, ამ ბოლო პერიოდში უფრო მეტ სერიალს ვუყურებ, ვიდრე ფილმს, რამდენიმე მიზეზის გამო: 1) მხვდება ძალიან ცოტა კარგი ფილმი და გაცილებით მეტი ხარისხიანი სერიალი 2) საყვარელი პერსონაჟებით უფრო ხანგრძლივად ტკბობის საშუალებას მაძლევს და 3) ფილმისაგან განსხვავებით, ერთი სერია სადღაც 40–45 წუთი გრძელდება, ამიტომ, ეკონომიურია! 🙂 სამწუხაროდ, მათაც აქვთ ერთი საერთო ნაკლი: თუ სერიალი პოპულარულია, დროულად წერტილს არავინ სვამს და, საბოლოოდ, აფუჭებენ! ეს ბედი ეწია, მაგალითად,    “Lost–ს”,  “Prison Break–ს” და ა.შ. უხვი სეზონების მიუხედავად, ჩემი აზრით, ჯერ არ გაუფუჭებიათ Grey’s Anatomy, House M.D. (გარკვეული ხარვეზების მიუხედავად, საერთო ჯამში, ჰაუსი მაინც ჰაუსია), Desperate Housewives.

2. კითხვა

მათ შორის, როგორც მხატვრული, ისე პროფესიული ლიტერატურის! კითხვა ყველაზე დიდი “კაიფია” ჩემთვის!  რაც შეეხება საყვარელ მწერლებს ან წიგნებს, ერთმანეთისგან სრულიად განსხვავებული “სახეობები” ერთიანდება, ოღონდ ჩამოთვლა არც მთხოვოთ, დილამდე ვერ მოვრჩები, თუმცა გეტყვით, რომ ერთ–ერთი ყველაზე მეტად “ჩემი” მწერალი მ. ბულგაკოვია! ამასთან, მიყვარს უშუალოდ წიგნების კითხვა, თავისი ყდით, გაფორმებით, ფორმატით და დამახასიათებელი სუნით! ელექტრონული ვერსიის ან სულაც კომპიუტერიდან ამობეჭდილის კითხვა იმხელა სიამოვნებას არ მანიჭებს, აუდიოწიგნებს კი საერთოდ ვერ ვეგუები! ჯერ ერთი იმიტომ, რომ როცა საკუთარი თვალით ვკითხულობ, უკეთესად აღვიქვამ და მეორეც, ზოგადად, ძალიან სწრაფად ვკითხულობ, ამიტომ აუდიოწიგნების ტემპი ჩემთვის დამღლელია!

3. მუსიკა და მხატვრობა

ორივეს განსაკუთრებული ადგილი უჭირავს ჩემს ცხოვრებაში! არანაკლები, ვიდრე პროფესიას! მუსიკას ვუსმენ მუდმივად! ლიტერატურის ანალოგიურად, აქაც დიდი ნირაზბერიხა მაქვს! 🙂 რეალურად, ყველაფერს ვუსმენ, კლასიკური მუსიკით დაწყებული, როკით დამთავრებული! ერთადერთი რეპთან ვერ ვმეგობრობ! ფლეილისტი ხასიათის შესაბამისად მეცვლება. ბოლო დღეებია Muse არ გამომდის ყურებიდან! 🙂 გაგიმხელთ, რომ თვითონაც ვუკრავ პიანინოზე და, კაცმა რომ თქვას, მოსმენით არ დაყრუვდებით! აი, სიმღერას რაც შეეხება, ხმის ნასახიც კი არ მიბოძა ღმერთმა!

რაც შეეხება ამ პუნქტის მეორე ნაწილს, თვითონაც ვხატავ და ბევრად უკეთესად გამომდის, ვიდრე დაკვრა! საერთოდ, თავის დროზე, ვაპირებდი მთელი ცხოვრება ხატვისთვის მიმეძღვნა, მაგრამ მერე რატომღაც გადამიარა ამ დიდმა სიყვარულმა! ვერ გეტყვით, პრაქტიკულმა “მე”–მ გაიმარჯვა, თუ რა იყო, მაგრამ ხატვა ამჟამად მხოლოდ ჰობია ჩემთვის. საყვარელი მხატვრების ჩამონათვალიც ერთმანეთისაგან ყველაფრით განსხვავებულ შემოქმედებს აერთიანებს: და ვინჩი, ვან გოგი, გოგენი, მონე, ჩი ბაიში.

4. თეატრი

ჩემი ზღაპრული სამყარო! ადრე, ერთმა ადამიანმა მკითხა, თეატრი ვინ შეგაყვარაო, რითაც სერიოზულად დამაბნია! არც არავის შეუყვარებია, ამ სიტყვის პირდაპირი მნიშვნელობით! არავის აუხსნია ამ სამყაროს ხიბლი და უთქვამს გიყვარდესო! ისიც კი არ მახოვს, პირველად ვინ წამიყვანა! მოკლედ, რაც თავი მახსოვს, თეატრი ყოველთვის მიყვარდა, თუმცა კი, ამ ბოლოს იშვიათად დავიდივარ! კიდევ ერთი რამ უნდა გაგიმხილოთ: თეატრის სცენაზეც ვმდგარვარ! ნუ, ეს ცოტა ხმამაღალი განაცხადია, მაგრამ დამამთავრებელ კლასებში სწავლისას რამდენიმე როლი მაქვს შესრულებული ჩემი მშობლიური ქალაქის თეატრის სცენაზე, პროფესიონალი მსახიობების გვერდით! მეუბნებოდნენ, კარგად გამოგდისო, მაგრამ მე ასე არ ვთვლი! წინააღმდეგ შემთხვევაში დღეს იურისტი ნამდვილად არ ვიქნებოდი!

5. ყავა და ჩაი

მიუხედავად იმისა, რომ ცხელწყალდასხმულ ნებისმიერი მეცნარის ნაყენს ჩაის ეძახიან, მე მხოლოდ ჩაის ფოთლების ჩაის ვცნობ, ყოველგვარი “პრივკუსების” და პრიბამბასების გარეშე! განსაკუთრებით უშაქრო მწვანე ჩაის ვწყალობ! რაც შეეხება ყავას, უფრო ნალექიანი, ოდნავ დამტკბარი მიყვარს. მუდმივი დიეტის რეჟიმიდან გამომდინარე, ამჟამად მხოლოდ შაქრის შემცვლელებით ვსარგებლობ. ყოველი შემთხვევისთვის გაფრთხილებთ, რომ დილით თუ ყავის დალევა დამიგვიანდა, ჯობია ჩემთან დალაპარაკება არც სცადოთ! 🙂

მოკლედ, სულ ეს იყო ! რომ იცოდეთ, რამდენი საინტერესო რამ დარჩა პოსტს მიღმა! მე, ჩემის მხრივ, ვთაგავ:

  1. ლილუს (მე თუ არ “ვუჯიკე” აღარაფერს წერს);
  2. გიგას;
  3. ლალენას.

6 კომენტარები »

Changed!

თუ ბლოგროლიდან ჩემს წაშლას უკვე აპირებდით, ნუ იჩქარებთ! წასვლა გადავიფიქრე! დაიხ, ვაღიარებ, არასოდეს ყოფილა ჩემი ბლოგი მიტოვების ასეთი აშკარა საფრთხის წინაშე! მიუხედავად იმისა, რომ უფრო ხანგრძლივი პაუზებიც მქონია, ყოველთვის ვიცოდი, რომ დავბრუნდებოდი, ამჯერად კი არ მქონდა გაგრძელების სურვილი! თუმცა საბოლოო ჯამში აქ ჩამოთვლილმა მიზეზებმა გაიმარჯვა და თქვენთან ვარ!

ძნელი სათქმელია, რა ხდება ჩემს თავს! როგორც წესი, ყველა ვიცვლებით, მაგრამ არა ერთ დღეში და არა უმიზეზოდ. მე კიდევ სააღდგომოდ 1 კვირით სოფელში წავედი და რომ ჩამოვედი სხვა ადამიანი ვიყავი! ამ დროის მანძილზე განუწყვეტლივ შემოვდიოდი ჩემს ბლოგზე, პოსტებს თვალს ვავლებდი და მეჩვენებოდა, რომ სხვის ნაწერს ვკითხულობდი! თითქოს არც ერთი სიტყვა არ იყო ჩემი! მართლა სხვა ვარ, სიტყვებით ვერ გამომიხატავს ეს, მაგრამ შინაგანად ვგრძნობ! თითქოს რაღაც ამომაცალეს შიგნიდან და ავმსუბუქდი! უცნაური გრძნობაა! რაღაცნაირი ქაოსი მაქვს თავში, მაგრამ ამის მიუხედავად ბევრ რამეს პირველად ვარქმევ თავის სახელს და ეს, უდავოდ, წინ გადადგმული ნაბიჯია! არა, მივხვდი, კი არ შევიცვალე, გავიღვიძე! პირველად დავინახე ჩემი თავი სხვა თვალით, კარგიც შევამჩნიე და ცუდიც, რაც მთავარია, ამ ცუდის შეცვლის სურვილი გამიჩნდა. ყველაფერი კი ერთი ადამიანის ძალიან სწორად შერჩეული სიტყვებით დაიწყო! მივხვდი, რომ წარსულის დაბრუნებას კი არ უნდა ვცდილობდე, წინ უნდა მივდიოდე! უნდა გავიზარდო! ის აღარ ვარ, რაც დაახლოებით 3 წლის წინ ვიყავი და ამას უნდა შევეგუო. მართალია, მაშინ კარგი ვიყავი (ყველანაირი მნიშვნელობით), მაგრამ უკან ვეღარ დავბრუნდები და ის, რასაც აქამდე ვებღაუჭებოდი ხოლმე, მხოლოდ ილუზიაა, რომელიც უკან მექაჩება, გაზრდის საშუალებას ამ მაძლევს, ამიტომ უნდა გავთავისუფლდე! ასევე მივხვდი, რომ ბევრ რამეს სხვისი გავლენით ვაკეთებდი, რაც ნამდვილად არ მომეწონა! დამანებოს ყველამ თავი! ამიერიდან ის ვიქნები, ვინც ვარ! აღარ მოვერგები არავის შეხედულებებს და ნერვებს არ მოვიშლი იმ ხალხის სიტყვებზე, რომლებიც ბევრს არაფერს ნიშნავს ჩემთვის!

ასეთი აბსტრაქტული პოსტი ცხოვრებაში არ დამიწერია, მგონი, მაგრამ ზედმეტი დეტალები საჭირო არაა! ყველას გირჩევთ, წარსულზე არ ”ჩაიციკლოთ”! ყოველთვის ყველაფრის მიუხედავად წინ იარეთ! და კიდევ, თავი იმისთვის გაბიათ, რომ გამოიყენოთ!

11 კომენტარები »

Things that I hate

Oh, well, გამომდინარე იქიდან, რომ უკვე დავწერე, თუ როგორ არ მიყვარს გაზაფხული, გადავწყვიტე ბარემ აქვე ჩამოვთვალო ყველაფერი ის, რასაც ვერ ვიტან, უფრო სწორად, ყველაფერი რაც ერთბაშად გამახსენდება! არ ვიცი, რატომ მაქვს ამგვარი პოსტების წერის სურვილი, როგორც ასეთი მშვენიერ ხასიათზე ვარ, მაგრამ იყოს ასე, გაგაცნობთ ჩემს ჰეით–ლისტს, მერე, ოდესმე იმაზე დავწერ, რაც მიყვარს. ამრიგად, როგორც წესი, მაღიზიანებს/ვერ ვიტან:

საკვებიდან:

  • თევზეულს და ზღვის პროდუქტებს;
  • ბევრ ზეთში შემწვარ ან ხახვიან კარტოფილს და მაკარონს;
  • შაქარმოყრილ მაკარონს;
  • კუჭმაჭს;
  • ხაჭოს;
  • ყველა სახის “სურნელოვან” ყველს.

საზოგადოებრივ ფენომენთაგან:

  • რბილ და მაგარ “ლ”–ს;
  • ქართული ენის წამება–დამახინჯებას, როგორც წერისას, ისე ზეპირ მეტყველებაში;
  • ქელეხებს;
  • წრეგადასულ ფანატიზმს, ობიექტის მიუხედავად  (შიგადაშიგ ამისტებს და იმისტებსაც);
  • ხალხს, რომელთათვისაც კანონის მორჩილება სამარცხვინოა, პოლიციელები კი– კაცობრიობის ბოროტი საწყისის გამოვლინება (არაა საუბარი დღევანდელ ქართულ პოლიციაზე (რომელსაც არაფერს ვერჩი), არამედ ზოგადად ინსტიტუტზე);
  • მძღოლებს, რომლებიც წითელზე არ აჩერებენ;
  • ფსევდომორწმუნეებს, რომლებსაც თავი წმინდანები ჰგონიათ, აქვე,  რელიგიით მანიპულირებას;
  • ნებისმიერი რელიგიის დაცინვას;
  • ადამიანებს, რომლებიც ჯერ კიდევ რუსეთს მისტირიან, დაგვიპყროს, მერე  უკეთესად ვიცხოვრებთო;
  • ნაგვის არასათანადო ადგილას დაყრა/დამყრელებს;
  • ძალით “პრადვინუტებს”;

პიროვნული მახასიათებლებიდან:

  • თანამდებობით გაფუჭებულ ადამიანებს;
  • მლიქვნელებსა და ქვემძრომებს;
  • არათავაზიანებს;
  • ძალიან არაგალანტურ ბიჭებს;
  • დებილ ქალებს (აქ არ იგულისხმება ტუჩებდაპრუწული ლამაზმანები);
  • მოხუცებთან უხეშად მოლაპარაკე ხალხს;
  • ზურგსუკან ჭორაობას;
  • მეშჩანობას;
  • გარეგნობის ან ჩაცმულობის გამო ვიღაცის დაცინვას;
  • ინტერნეტსივრცეში წერისას ზედმეტი ასოების ან სასვენი ნიშნების გამოყენებას (როგორ ხარრრრრრრრ? მართლა???????? და ა.შ);
  • სასვენი ნიშნების საერთოდ არ გამოყენებას;
  • ზოგიერთ ზმნაში “მ”–ს მაგივრად “ვ”–ს გამოყენებას (მაგ. სვავს)

(ეს ბოლო სამი პიროვნულ მახასიათებლებში იმიტომ გავიყვანე, რომ ადამიანზე შთაბეჭდილებას სერიოზულად მიფუჭებს, თუმცა იმდენად ხშირია, რომ შეიძლებოდა ზედა კატეგორიაში ჩამეწერა).

ჩემთან მიმართებაში:

  • უყურადღებობას;
  • მენტორული ტონით ჭკუის დარიგებას;
  • ჩემი არჩევანის შეზღუდვის მცდელობას;
  • უხეშობას;
  • ჩემს გათხოვებაზე ზრუნვის მცდელობას;

კულტურულ ფრონტზე:

  • ფილმებს, სადაც მხოლოდ ისვრიან;
  • ზედმეტად ხმაურიან მუსიკას;
  • პლაგიატს;
  • უნიჭო ლექსებს;
  • სამნოტიან სიმღერებს.

პროფესიულ სფეროში:

  • საგადასახადო სამართალს;
  • არაპროფესიონალ ადვოკატებს (ამათზე აქ დავწერე);
  • “ტელევარსკვლავ” ადვოკატებს (აქ ნახეთ რასაც ვგულისხმობ)

მეტი არ მახსენდება. არც ისე დიდი სიაა, კაცმა რომ თქვას, რაც მიყვარს, გაცილებით ბევრია!

6 კომენტარები »