მწარეს ბლოგი

chez moi

No more media!

დაგპირდით, ყოველდღიურობაზე დავწერ-მეთქი, ჰოდა, აი, ბატონო! დღის ბოლოს ჩათბუნებული იატაკზე ვზივარ და ვცდილობ, საკუთარ სასემინარო ნაშრომზე მოვახდინო ყურადღების კონცენტრირება! რაღაც არ გამომდის! ისევ პოსტი იყოს! 🙂

ამ ბოლო დროს სულ უფრო და უფრო ვრწმუნდები, ყველაზე დიდი ბოროტება, რაც ადამიანს შეუქმნია, მედიაა, რა თქმა უნდა, ატომური ბომბის და სხვა მასობრივი განადგურების იარაღების შემდეგ! სამაგიეროდ, მედია ტვინის გალაყების მასობრივი საშუალებაა. ვიღაცა შენს ნაცვლად წყვეტს, რა აზრი უნდა შეგექმნას ამა თუ იმ საკითხზე და ყველაფერს ისე გაწვდის, როგორც მას უნდა რომ დაინახო! თუ შეიძლება, ჩემს პოსტში ხელისუფლების მხრიდან მედიასაშუალებების კონტროლთან დაკავშირებულ წუხილს ნუ დაინახავთ! არ ვიცი, ვინ ვის აკონტროლებს,თუ საერთოდ აკონტროლებს,  ვინ ვისი ინტერესების გამტარებელია და არც მაინტერესებს! არც ქართულ უხარისხო ტელეგადაცემებზე წუწუნს ვაპირებ, რამეთუ ძალიან დიდი ხანია, არც ერთი მათგანი მინახავს! ზოგადად, მედიის ფენომენზე მაქვს საუბარი, რომელიც, გადაცემების ხარისხს და ჟურნალისტების პროფესიონალიზმს თუ არ ჩავთვლით, საქართველოშიც, ამერიკაშიც და ერაყშიც ერთნაირია. ყველა შემთხვევაში ვიღაცის მსოფლმხედველობის ტყვე ვართ და საკუთარი ობიექტური აზრის ჩამოყალიბებს საშუალება არა გვაქვს!

ყოველთვისაც ვიცოდი, ტელევიზორი რომ კლავდა, პრესაც, ზოგ შემთხვევაში, უბრალოდ ეს დღეები უფრო ახლოს ვნახე, როგორ ხდება ფაქტების უხეშად დამახინჯება, სიტყვების გადათამაშება, კონკრეტული გვარების სრულიად უადგილოდ მიბმა და საკითხის ისე წარმოჩენა, როგორც ეს ვიღაცას სჭირდება, როგორც საზოგადოება უკეთესად გადაყლაპავს სატყუარას! It’s annoying!

ყველაფერი ამის ფონზე, რა კარგია ჭკუა რომ მეყო და ჟურნალისტი არ გავხდი! და კიდევ… არც ადვოკატი! ადვოკატები რაღა შუაშია? იხილეთ ჩემი ძველი პოსტი მათზე!

დატოვე კომენტარი »

დიზაინი და მხარეები

ესეც ასე, გადავწყვიტე გავმწვანდე. ბევრი ვიფიქრე დიზაინის შერჩევისას, ბევრი ვებ-გვერდიც მოვინახულე, მაგრამ მერე ისევ მშობლიური ვორდპრესის თემპლეითებიდან ამოვარჩიე. ჯერ ერთი, სხვა გვერდებზე რაც ვნახე, ვორდპრესზე მორგებული თემებიდან დიდად არც ერთი მომეწონა და რაც მთვარია, იმათი დაყენების პროცედურა დროსა და ნერვებს მოითხოვდა, რომლებიც მე ფრიად შეზღუდული ოდენობით გამაჩნია 🙂

გარდა ახალი დიზაინისა, როგორც ჩემი პატიცემული კოლეგა იტყოდა, გაუწყებთ, რომ ჩემი მკურნალობა სასიკეთო მიმართულებით მიდის. სულ რამდენიმე დღეა, რაც წამლებს ვიღებ და უკვე აშკარად ვგრძნობ ენერგიის მატებას, დანარჩენი კი, უფრო ხანდგრძლივი პროცესია. წამლების გარდა, ექიმმა დიეტაც დამინიშნა, რომელიც არცთუ რთული დასაცავია და სრულებითაც არ ითვალისწინებს შიმშილობას. დიეტა მთლიანადაა მორგებული ჩემი ორგანიზმის თავისებურებებსა და რეჟიმზე. საბოლოოდ აუცილებლად დავდებ დო ი პოსლე სურათებს.

სამსახურიდან სახლში რომ მივდივარ, დედაჩემს ყოველთვის უკვირს, რატომ ხარ გამოწურული ლიმონივითო. ამის მიზეზების გამოსარკვევად (ნუ, ცხადია, ერთ-ერთი ფაქტორი, ცნობილი ჯანმრთელობის პრობელმაა), სამუშაო პროცესს არ აღვწერ, მაგრა მოგიყვებით ადამიანებზე, რომლებთანაც ყოველდღიურად მაქვს  შეხება.

ესეიგი, გარდა სტრანნი და შიგადაშიგ ნორმალური ქართველი და უცხოელი კოლეგებისა, სამუშაო დღის მანძილზე, შეხება მაქვს მხარეებთან, ანუ პროცესში მონაწილე პირებთან და მათ წარმომადგემლებთან. თუ გავითვალისწინებთ უზენაესი სასამართლოს სპეციფიკას, რაც საქმეების უმეტესობის ზეპირი მოსმენის გარეშე განხილვაში გამოიხატება, მოსამართლის თანაშემწე ერთადერთი პირია, ვისთანაც მათ ურთიერთობა უწევთ და ვისი მეშვეობითაც გებულობენ რა ხდება მათი საქმის ირგვლივ. ეს მხარეები რამდენიმე კატეგორიად იყოფა:

  • მშვიდი მხარეები – ესაა პირები, რომლებიც მშვიდად, თავაზიანად კითხულობენ ამბავს და ინფორმაციის მიღების შემდეგ, ასევე თავაზიანად მემშვიდობებიან. მათ უმეტესობას მშვენივრად ესმის რას ითვალისწინებს კანონი (ვგულისხმობ საპროცესო კანონს, რომელიც საქმის განხილვსი პროცედურას ადგენს) ან თუ არ იციან, როცა აუხსნი, იგებენ და იჯერებენ. ასეთები ხშირად არ გვხვდება.
  • ეჭვიანი მხარეები – ამ კატეგორიას ეჭვი შეაქვს აბსოლუტურად ყველა სიტყვაში და ყველგან ჩაწყობა ელანდებათ. იმის ახსნას, რომ რაც ხდება, კანონითაა გათვალისწინებული, აზრი არ აქვს, მაინც არ გიჯერებენ (ჰო, კომენტარებში ნუ დამიწერთ, რა გასაკვირიაო, დღეს ხომ სასამართლო არ არსებობსო და ეგეთებს. ამ საკითხზე ცალკე პოსტს დავწერ აუცილებლად. ეჭვების გასაფანტად კი აღვნიშნავ, რომ მე სამოქალაქო პალატაში ვარ, სამოქალაქო დავებზე კი სახელმწიფოს არანაირი დაინტერესება არ აქვს). Read the rest of this entry »
14 კომენტარები »