მწარეს ბლოგი

chez moi

მე ვარ მორწმუნე!

თურმე, რამდენი რამე შეცვლილა ვორდპრესზე, მას შემდეგ რაც აქ ბოლოს შემოვიხედე! მიტოვებული სახლივითაა ჩემი ბლოგი, მოუვლელი და დროში გაყინული, თუმცა, ეს ის არაა, რაზეც მინდოდა დამეწერა! სუულ რამდენიმე სიტყვის სათქმელად შემოვედი და ალბათ, მეტად აღარც შეგაწყენთ თავს!

მოკლედ, გადავედით საქმეზე! ზოგადად, მაშინაც კი, როდესაც აქტიურად ვპოსტავდი, თითქმის არ ვეხებოდი რელიგიის თემას! გულწრფელად რომ ითქვას, უბრალოდ თავის ტკივილს ვერიდებოდი და კიდევ, რატომღაც, არ მინდოდა, ვინმეს ჩამორჩენილი ადამიანი ვგონებოდი (კი, მრცხვენია ამ შიშისათვის!), ეკლესიურობა ხომ დღეს პროგრესულად მოაზრონვე ახალგაზრდობაში მოდური არ არის! მაგრამ ახლა საკმარისად გავიზარდე საიმისოდ, რომ არ მადარდებდეს სად და რომელ კატეგორიაში მიმიჩენენ ადგილს სხვები!

იმის გათვალისწინებით, რომ ყველანაირი მსოფლმხედველობის ადამიანთან მაქვს ურთიერთობა, ფეისბუქზე კი, მით უმეტეს, სრულიად ჭრელი საზოგადოება მყავს მეგობრებში, ბევრნაირი განსხვავებული აზრის მოსმენა/წაკითხვის შესაძლებლობა მაქვს, თითქმის ყველა საკითხზე, მაგრამ დღეს მინდა შევჩერდე ადამიანების იმ ჯგუფზე, რომლებიც თავს დიდ ლიბერალობაზე, განათლებაზე, თავისუფალ აზროვნებასა და „პრადვინუტობაზე“ დებენ, ჩვევაში კი გადაუვიდათ ცინიკური, ქედმაღლური და ზოგჯერ, აგრესიული მოსაზრებების გამოთქმა სარწმუნოებასთან დაკავშირებულ საკითხებზე! არა, დავაზუსტებ, მართლმადიდებლობაა „გიომობა“, თორემ, არსად მინახავს, რომელიმე მათგანს, მაგალითად იაღოველებზე გასცინებოდათ, რომლებიც გაფრენის იმედად მთებიდან ხტებიან ხოლმე! ეს, ისე, სიტყვის მასალად, თორემ, მე სულაც არ დავცინი ვინმეს შეხედულებებს! ბევრისთვის ქრისტიანობა გონებრივი ჩამორჩენილობის სინონიმად იქცა! 

მილიონობით ასეთი ცინიკურ-გამკილავი-კრიტიკული პოსტი შემხვედრია და ყოველთვის გვერდს ვუვლიდი „ეს ჩემი პრობლემა არაა“ სახით, მაგრამ დღეს სურვილი მაქვს, ჩემი განწყობა დავაფიქსირო და ყველა იმ გვერდავლილი პოსტის პასუხად ვწერ შემდეგს:

  1. მიუხედავად იმისა, რომ, შეიძლება, ზოგი ადამიანი ქრისტიანობის სახელით ისეთ საქციელს ჩადიოდეს, რაც აღნიშნული რელიგიისათვის საერთოდ მიუღებელია, ზოგადად, მორწმუნეობა გონებაჩლუნგობას არ ნიშნავს;
  2. თუ სხვას აქვს უფლება ქუჩაში გამოვიდეს და ღიად დააფიქსიროს საკუთარი აზრი ნებისმიერ საკითხზე და საკუთარი ცხოვრების წესი საჯაროდ განიხილოს, მეც მაქვს უფლება მსგავსი საქციელი ჩემს რწმენასთან შეუთავსებლად მივიჩნიო და ამის თაობაზე ხმამაღლა განვაცხადო (ამ გახსენებაზე, ვიღაც წერდა ადრე ბლოგზე, ლოგინს შუა ქუჩაში დაგიდგამენ და მერე მოითხოვენ ჩვენს თეთრეულში ნუ იქექებითო! გონებამახვილური შენიშვნაა!);

ასევე, ყალბი თავმდაბლობის გარეშე, მთელი გულით მინდა, ძალიან ხმამაღლა შემდეგი სიტყვები გითხრათ:

  • მე ვარ მორწმუნე და ვთვლი, რომ ბევრ თქვენგანზე მეტად თუ არა, ნაკლებად ჭკვიანი ან ნიჭიერი არ ვარ და, ეგებ, მთელ რიგ საკითხებზე უფრო პროგრესული და თანამედროვე აზრიც გამაჩნდეს;
  • მე ვარ მორწმუნე და არავინ მიზღუდავს ნების თავისუფლებას, არც ჩემს მაგივრად იღებს გადაწყვეტილებებს, იმიტომ, რომ სწორედ უფალმა შეგვქმნა თავის-უფალ სუბიექტებად;
  • მე ვარ მორწმუნე და, პტივცემულო ვითომ ლიბერალებო, თქვენზე ბევრად მეტი თანაგრძნობა და სიყვარული გამაჩნია მოყვასის მიმართ, მათი შეხედულებების, ცხოვრების წესისა და თუ სხვა დანარჩენი მახისათებლების მიუხედავად;
  • ერთი სიტყვით, მე ვარ მორწმუნე და არ ვარ „ბნელი!“ ბოლოს კი, მინდა გითხრათ, მე პატივს ვცემ თქვენს ურწმუნოებას, მაგრამ ნება იბოძეთ და თქვენც ეცით პატივი ჩემს რწმენას, იმიტომ რომ, თუ აქამდე არ იცოდით,  თავისუფლება და თანასწორობა სწორედაც რომ ესა!

სულ ეს იყო, რაც მინდოდა მეთქვა! ჩემს დროს მეტად აღარ დავხარჯავ, ისე კი, მიხარია, რომ მე რაღაც მართლა ღირებული და ფასეული გამაჩნია!  

11 კომენტარები »

Set me free

Feel the  rain on your skin

No one else can feel it for you!

ჰოდა, მოვედი! ცოტა იერი შევუცვალე ბლოგს! ვორდპრესის თემფლეითები ისევ არ გამოირჩევა მრავალფეროვნებით. ეს მაინც არ შეცვლილა! ისევ ეს იყოს, ცოტა საახლწლო განწყობას მისცემს ბლოგს.

როგორც ამ სიმღერაში, აი, ასეთ განწყობაზე ვარ, დაახლოებით. ქუჩაში გავლა და წვიმის საკუთარ ტყავზე შეგრძნობა მინდა! წვიმას გადატანითი მნიშვნელობით ვხმარობ, თორემ, რომ გითხრათ, სისველის და წვიმის დიდი მოყვარული ვარ-მეთქი, ტყუილი იქნება! მხოლოდ იმის თქმას ვცდილობ, რომ რაღაც ახალი მინდა გამოვცადო, რაიმე სიგიჟე ჩავიდინო და თავისუფალად, ბეზრასუდნა ვიცხოვრო! სულ ცოტა ხნით მაინც!

ამ ცხოვრებაში ბევრი ვალდებულება გვაწევს, იმდენად ბევრი, რომ ზოგჯერ ჩვენი ცხოვრება, ჩვენს გარეშე მიედინება, რაც არასწორია! იმას არ ვამბობ, რომ უპასუხისმგებლოდ უნდა მოვიცქეთ და ჩვენს მხრებზე დაწოლილ ვალ-დებულებებს ზედაპირულად მოვეკიდოთ, მაგრამ თუ ამის გამო თავისუფლად სუნთქვა გვავიწყდება, ეს უკვე ცუდია! ერთადერთი, რაც ზუსტად უნდა გვახსოვდეს, ჩვენს გარდა ვერავინ ამ დედამიწაზე ჩვენს სტუმრობას მრავალფეროვანს და სასიამოვნოს ვერ გახდის! რა თქმა უნდა, არიან ადამიანები, რომლებიც ყოველდღიურობას გვილამაზებენ, მაგრამ მათ ისევ ჩვენ უნდა მივცეთ ამის საშუალება! Only you can let them in! წინააღმდეგ შემთხვევაში მოიხედავ და, როგორც რუსები იტყვიან, ჟიზნ პრაშლა მიმა! ჰოდა, ნუ მვცემთ საშულებას ცხოვრებას გვერდით ჩაგვიაროს, არამედ ჩვენ თვითონ ვმართოთ ის!

თავისუფლების პათოსით გაჟღენთილი ეს პოსტი დაწერილია სამსახურში, დილის რამდენიმეწუთიანი ჭორაობის ნაცვლად! წინ გრძელი დღე მელოდება!

დატოვე კომენტარი »

Давай, улетим!

ეს ჩანაწერი ყოფილი სამსახურიდან გამოყოლილ ბლოკნოტში ვიპოვე (სადაც შეფის დავალებებს ვიწერდი ხოლმე). აღარც მახსოვს, როდის დავწერე, მაგრამ აქაც იდოს, ვის რას უშლის:

Сижу за решёткой, в темнице сырой,

Вскормлённый в неволе орёл молодой

Мой дорогой Александр Сергеевич, вся жизнь неволя! Наша решётка наша окружающая среда. Желая что-то изменить, мы осознаём, что нас сковали разными цепями. Мечтая о невозможном мы уже узники. Писали вы эти строки в изгнании и хоть физически я свободна, всё время чувствую цепи на руках и ногах! Я пленница своих мыслей, своих глупых выдумках. Будто моей жизнью правит кто-то чужой! Я орудие злого рока! Но я буду жить! Я буду бороться на зло моему чёрному призраку, на зло всем тем, кто мне не верил! Я тоже вырвусь на волю и улечу “туда, где за тучей белеет гора!” Я буду жить и не ныть! Да, Пушкин, давай улетим!

ვახ, რა ადვილია, რუსულად წერა და ძნელი ბეჭდვა 🙂 შეცდომები არ შევიმჩნიოთ, ჩემს  რუსულს სრულყოფილებაზე არ აქვს პრეტენზია, მაგრამ ძალიან მაინტერესებს, ასე ძაან რითი აღმაშფოთეს იმ დღეს?! 😉

5 კომენტარები »