მწარეს ბლოგი

chez moi

გაზაფხული შემოსულა?

მარტის მეორე დღეა და ყველა ჩემს გარშემო ბედნიერია გაზაფხულის მოსვლით! ზოგს ზამთრის დასრულება უხარია, ზოგს სჯერა, რომ გაზაფხულის მოსვლასთან ერთად რამე შეიცვლება, ზოგს საკუთარი გულის იოლად გრძნობამორევის პერპექტივა ხიბლავს და ა.შ. მაგრამ არა მე! ვერ ვიტან გაზაფხულს და ვერც ვერასოდეს ვიტანდი! არა ნუ პრინციპში მთლიან სეზონს კი არა, უფრო მარტს და აპრილის დიდ ნაწილს. გაზაფხული მიყვარს იმ მომენტიდან, როცა პირველი ბალახი ამოდის და ხეებიც ნელ-ნელა მწვანდება! რით ვერ დაიმსახურა გიჟმა მარტმა ჩემი სიმპათია?  აგერ მიზეზებიც:

  • ალერგია;
  • უაზრო ამინდები;
  • ალერგიის ან კიდევ რაღაცის შედეგად გაგიჟებული სახის კანი, რომელიც გონზე ვერაფრით მომყავს;
  • ვნებამორეული კატები
  • ვერ ვგრძნობ ბუნების გაღვიძება-გამოცოცხლებას

ადრე ამ ყველაფერს ზამთრის დროიდან ზაფხულის დროზე გადასვლაც ემატებოდა! მარტო იმისთვის ვიქნებოდი სააკაშვილის მადლიერი, საათს აქეთ-იქით რომ აღარ დაარბენინებს! ერთი სიტყვით, დათვი რომ ვიყო, ზამთარში კი არა, ახლა დავიძინებდი! ან უბრალოდ, დროის ამ მონაკვეთს გამოვტოვებდი და პირდაპირ მაისში ან ივნისში გადავხტებოდი! ახლა ნახავს ამ პოსტს, გამოუსწორებელ რომანტიკოსთა დაჯგუფება და აყვავებული ატამ-ტყემლებით შემიჭამს ტვინს! არ მინდა, ბატონო, ეს თქვენი თეთრი სპეტაკი ტყემლის ყვავილები (თუ რასაც ეძახით) და ძალაა?!

… я не люблю весны;

Скучна мне оттепель; вонь, грязь — весной я болен;

Кровь бродит; чувства, ум тоскою стеснены.

Суровою зимой я более доволен,

Люблю ее снега; в присутствии луны!

ჩემამდე დაწერა ეს პუშკინმა!

Oh, ჩემმა იმ ნაწილმა, რომელიც ყველაფერში დადებითს ეძებს, რაღაც შემახსენა! არა, დატოვეთ  აპრილი თავის ადგილას, იმიტომ, რომ იები მიყვარს (მარტს მაინც ვერაფერი შველის)! ვერ ვიტან გაზაფხულს, მაგრამ მიყვარს იები! ოღონდ ბაღის წვრილი იები, დამათრობელი სურნელი რომ აქვს და არა ის მუტანტობა, თბილისში რომ ყიდიან!

ჩემი პაწუკები, თავიანთი მოკრძალებული, ნაზი სილამაზით!

ესეც ასე, ამასობაში ცოტა ხასიათი გამომიკეთდა! გადავიტან როგორმე ამ მარტს! მერე კი მოვა იები, სითბო, მზე და ლურჯი ცა!

5 კომენტარები »

Давай, улетим!

ეს ჩანაწერი ყოფილი სამსახურიდან გამოყოლილ ბლოკნოტში ვიპოვე (სადაც შეფის დავალებებს ვიწერდი ხოლმე). აღარც მახსოვს, როდის დავწერე, მაგრამ აქაც იდოს, ვის რას უშლის:

Сижу за решёткой, в темнице сырой,

Вскормлённый в неволе орёл молодой

Мой дорогой Александр Сергеевич, вся жизнь неволя! Наша решётка наша окружающая среда. Желая что-то изменить, мы осознаём, что нас сковали разными цепями. Мечтая о невозможном мы уже узники. Писали вы эти строки в изгнании и хоть физически я свободна, всё время чувствую цепи на руках и ногах! Я пленница своих мыслей, своих глупых выдумках. Будто моей жизнью правит кто-то чужой! Я орудие злого рока! Но я буду жить! Я буду бороться на зло моему чёрному призраку, на зло всем тем, кто мне не верил! Я тоже вырвусь на волю и улечу “туда, где за тучей белеет гора!” Я буду жить и не ныть! Да, Пушкин, давай улетим!

ვახ, რა ადვილია, რუსულად წერა და ძნელი ბეჭდვა 🙂 შეცდომები არ შევიმჩნიოთ, ჩემს  რუსულს სრულყოფილებაზე არ აქვს პრეტენზია, მაგრამ ძალიან მაინტერესებს, ასე ძაან რითი აღმაშფოთეს იმ დღეს?! 😉

5 კომენტარები »