მწარეს ბლოგი

chez moi

დაბრუნება

ესეც ასე, შემოდგომის პირველ დღეს დავუბრუნდი დედაქალაქსა და ცივილიზაციას! ჩემს პატივცემულ ბლოგსაც მივხედავ დღეიდან! როგორი მოწყენილი იყო ალბათ უჩემოდ! ორ დღეში სამსახურში გავდივარ. როგორც იტყვიან, მზად ვარ შრომისა და თავდაცვისთვის! მიუხედავად იმისა, რომ მთელი ამ დროის მანძილზე წონაში ერთი გრამიც არ დამიკილია და ამ ეტაპზე, არც ჩემი ანალიზები აჩვენებს რამე სასიკეთოს, მაინც პოზიტიურად ვარ განწყობილი. ახლა, როგორც არასდროს დარწმუნებული ვარ, ყველაფერი კარგად იქნება, უბრალოდ დროა საჭირო! ზოგადად, არ ვარ მომთმენი ადამიანი და შედეგი ყოველთვის დაუყოვნებლივ მინდა, მაგრამ ამჯერად მომიწევს.

საკმაოდ კარგად დავისვენე! შევასრულე ჩემი სიტყვა და მთელი ამ დროის მანძილზე ინტერნეტისა და კომპიუტერის გარეშე ვიყავი. ნუ, თუ იმას არ ჩავთვლით, ტელეფონით რომ შევდიოდი ხოლმე ფეისბუქზე შიგადაშიგ და მეილს ვამოწმებდი ორ დღეში ერთხელ. ხოდა, მოკლედ, შვებულებისას გავიხენე, როგორ ვცხოვრობდი ინტერნეტის გარეშე. როგორც გაირკვა, არცთუ ცუდად! გამახსენდა, რა სასიამოვნოა, უბრალოდ იწვე გულაღმა, ცას უყურებდე და ცაზე მორბენალი ღრუბლები, შენი ფანტაზიით, სხვადასხვა ფიგურებს მიამსგავსო! ასევე, რა კარგი ყოფილა, ფეხით აუჩქარებლად სეირნობა, როცა არსად გაგვიანდება და გადარბენაზე არ ხარ!

ათი დღე გავატარე ქობულეთში. კარგი ამინდები დამემთხვა და ზღვამ, ზოგადად, ძალინ დადებითად იმოქმედა ჩემს გუნება-განწყობაზე! ყოველ საღამოს ვუყურებდი მზის ჩასვლას. გაგონილი გექნებათ, მზის ჩასვლისას ჰორიზონტზე შუქის გარდატეხა ხდება და ამიტომ, მზის ბოლო სხივები მწვანეა, თუმცა ადამიანის თვალი მას ვერ ხედავსო და თუ ვინმე დანახვას მოახერხებს, ბედნიერებას მოუტანსო! ნუ, ბედნიერების მოტანის, რა თქმა უნდა, არ მჯეროდა, მაგრამ მაინც ყოველ საღამოს ვცდილობდი ამ მწვანე ნათების დანახვას. ერთხელაც, არ ვიცი, მზის დიდხანს ყურებისაგან თვალები ამიჭრელდა, თუ მართლა იყო, მაგრამ მე ეს მწვანე სხივები დავინახე! ესეც მე და მზე:

12082009244-001

ზღვის შემდეგ, სოფელში ვიყავი. წყნარად, პენიონერულად დავისვენე. იმდენად ვიყავი გადაღლილი, ეს სწორედ ის იყო, რაც მჭირდებოდა! არავითარ საინფორმაციო საშუალებებს არ ვადევნებდი თვალყურს და ყველა იმ ნეგატივისაგან, რაც მედიაში ტრიალებს, დავისვენე!

ხახ, ამათი ფოტო რომ არ დავდო, არ შეიძლება! ესენი ჩემს სოფელში ცხოვრობენ, განუყრელი მეგობრები, რემი და პეპო:

22082009308

სულ ასე ერთად არიან და პეპოს შეწუხებულ კნავილს რომ გაიგებს, რემი კისრისტეხით გარბის მისაშველებლად!

ერთი სიტყვით, პოსტი ძალიან რომ არ გამეწელოს, გეტყვით, რომ ძალები აღვიდგინე! ახლა მზად ვარ ცხოვრების ჩვეულ რიტმს დავუბრუნდე. მე ისევ მე ვარ!

P.S. რამდენი გიწერიათ, ხალხო! : D 289 წაუკითხავ პოსტს მიჩვენებს რიდერი. ახლა უნდა ავითვისო ეს ყველაფერი.

3 კომენტარები »

სოფელში მინდა!

ჩემო კარგო მეგობარო, ძვირფასო ბლოგო! მომიტევე, რომ ამდენი ხნით მიგატოვე. საქმე ისაა, რომ სამსახურში წინასაშვებულებო ციებ-ცხელების გააქტიურების გამო, საქმეები ისე მომიმრავლდა, აღარაფრისთვის მცალია და სახლში რომ მივდივარ, მკვდარივით მეძინება. სხვის ბლოგებსაც ვეღარ ვკითხულობ ისე აქტიურად. 70 წაუკითხავ პოსტს მიჩვენებს ჩემი რიდერი, თუმცა, ამ დილით, სამუშაო დროს რამდენიმე წუთს მოვპარავ და ერთ პატარა პოსტს დავწერ ჩემს განწყობაზე.

ცოტა ხნის წინ თანამშრომლის მამის დაკრძალვაზე ვიყავით იმერეთის ერთ-ერთ სოფელში. მოგეხსენებათ, დღესდღეისობით, მიტოვებული სახლები სოფლად  მრავლადაა, ხოდა ყველა ასეთი მიტოვებული სახლისა და მოუვლელი ეზოს დანახვაზე ყელში ბურთი მებჯინებოდა. არ ვაპირებ პოსტის წერას იმ პრობლემაზე, რომ ყველა ქალაქში გამორბის და სოფლები ცარილედება და ა.შ; უბრალოდ, ამ  ბოლო დროს, ორი გრძნობის აქტიური შემოტევა მაქვს: 1. არანორმალურად მეცოდებიან მოხუცები. აი, სადაც დავინახავ, მოხუც ბებოს ან ბაბუს, თავისთვის პურზე რომ მიბაჩუნობს ან, რა ვიცი, უბრალოდ ეზოში ზის და ჯოხზე დაყრდნობილი რაღაცაზე ფიქრობს, ცრემლები მაწვება და 2. ასევე არანორმალური სურვილი მაქვს მიწასთან ურთიერთობის. უფრო სწორად, იმის თქმა მსურდა, რომ სოფელში მინდა! ყველას უხვად გვაქვს ნანახი ქართული ფილმები სოფელზე, უბრალო ხალხზე, ან ამ შინაარსის წიგნები მაინც გვაქვს წაკითხული (თუნდაც დუმბაძის შემოქმედება) ხოდა, აი, იქ დახატულ სოფელში მინდა ცხოვრება! ტრადიციული ქართული სახლი მიდა, დასავლეთში როგორც იცოდნენ ძველად, ხის, მაღალ  ბოძებზე და წინ აივნით, დიდი, მოვლილი ეზო, ბევრი ყვავილებით, შინაური ცხოველები თავისთავად, კიდევ თბილი, თბილი და საყვარელი ბებო მინდა, შრომისაგან დაკოჟრილი ხელებით და დანაჭოებული სახით, მიწის და ბალახის სუნი რომ ასდის! გულში რომ ჩამიხუტებს და ახალმოწველილ რძეს დამახვედრებს დილაობით (რძეს ვერ ვიტან, მაგრამ ეგ არაფერი). მიდნარე მინდა, სადაც შუადღეზე საქონელი ჩავა გასაგრილებლად და სადაც სოფლის გოგო-ბიჭები იჭყუმპალავებენ! ჭორიკანა სოფლის ქალებიც მინდა, ამ მთისას და იმ ბარისას რომ განიხილავენ სადმე ხის ქვეშ ჩამომსხდარნი! ერთი სიტყვით, მე მგონი, კაი დროა, ის ტრაქტორისტი მოვძებნო, თინეიჯერობის ჟამს რომ მეტრფოდა ჩემს სოფელში,  თუ არ დაქორწინებულა, სასწრაფოდ ცოლად გავყვე და ერთად ბედნიერად ვიცხოვროთ, თუ დედამთილმა არ დამიწუნა, რა თქმა უნდა!

სახლში რომ გამოვთქვი სოფელში გადაბარგების მწველი სურვილი, მამაჩემს სიცილადაც არ ეყო, ერთ კვირაში ისე მოგბეზრდება, კისრისტეხით გამოიქცევიო. ასეც იქნება, ალბათ, მაგრამ ახლა, ამ წუთას მგონია, რომ არ მომბეზრდებოდა და ბედნიერიც ვიქნებოდი!

8 კომენტარები »