To diet or … to diet!

ხვალიდან სრული სერიოზულობით ვიწყებ ექიმის დანიშნული დიეტის დაცვას! ეს იქნება პირველი, ასე ვთქვათ სატესტო ეტაპი. 1 თვის შემდეგ უნდა მივიდე, შედეგების შესამოწმებლად და ახალი ანალიზების ასაღებად. აუცილებელი პირობაა, რომ მთელი ამ დროის მანძილზე დიეტა არც ერთხელ არ უნდა დავარღვიო! თვითონ დიეტა იმაზეა დაფუძნებული, რომ აკრძალული მაქვს რამდენიმე სახის პროდუქტი. რაც შეეხება დანარჩენ საკვებ საშუალებებს, არჩევანში და მომზადების წესში თავისუფალი ვარ, უბრალოდ უნდა დავიცვა პროპორციები: 1/3 ცხოველური საკვები, 2/3 – მცენარეული. ასევე მინიმუმ 12 საათი დღე-ღამეში მშიერი უნდა ვიყო, ანუ, თუ 8 საათზე ვსაუზმობ, ვახშმობა მაქსიმუმ 8 საათზე შემიძლია! შედეგად, წესით, თვეში სადღაც 4-5 კილო უნდა დავიკლო ისე, რომ ორგანიზმი არ გამოიფიტოს და არც მე ვიყო ისტერიკაში, არიქა, ეს არ მეჭმევა, ის არ მეჭმება-თქო!  მოკლედ, 9 თებერვალს დავწერ, როგორ ვიყოჩაღე.

ისევ დიეტის თემაზე: ერთ-ერთ ჟურნალში წავიკითხე, თუ გახდომას გადაწვეტთ, უნდა ჩამოწეროთ ის მიზეზები, რის გამოც წონის დაგდება გინდათო. შემდგომში, როცა დიეტის დარღვევის ცდუნების წინაშე დადგებით, თქვენი ჩამონათვალი გაგახსენდებათ და მოტივაციას შეგმატებთო. ჰოდა, გადავწყვიტე, ეს მეთოდი დავტესტო და აქვე ჩამოვწერო ის მიზეზები, რის გამოც ფორმაში ჩადგომა მინდა.

მაშ ასე, უნდა გავხდე იმიტომ, რომ:

1. კარგად გამოვიყურებოდე;
2. არ შემექმნას ჯანმრთელობის პრობლემები (ამით უნდა დამეწყო);
3. ტრანსპორტში პატარა ადგილი დავიკავო ;
4. პატარა ზომის ტანსაცმელი ვიყიდო, რაც არჩევანსაც გამიფართოვებს და უფრო ეკონომიურიცაა. ქსოვილის ეკონომიაზე არ მაქვს საუბარი, უბრალოდ, საქართველოში სულ თითებზე ჩამოსათვლელი მაღაზიებია, სადაც დიდი ზომის ტანსაცმელი იყიდება, ამ მაღაზიებშიც ფასები ასტრონომიულია, ხარისხი – ფასის მეათედი, არჩევანიც საკმაოდ მწირი! ტანსაცმლის დიდი ნაწილი ბებიაჩემის ასაკის ქალებისთვისაა გათვლილი! რაც შეეხება ონლაინ შოპინგს, შემჩნეული გექნებათ, ერთი და იგივე ტანსაცმლის ფასი ზომის და, ზოგჯერ, ფერის მიხედვით როგორ იცვლება. ჰოდა, პატარა ზომა = უფრო იაფს;
5. ახლობელ-ნათესავებმა ტვინის ჭამას თავი დაანებონ (ტყუილია, სხვა საბაბს იპოვნიან);
6. უფრო ენერგიულად ვიყო და ზაფხულის სიცხეც უკეთესად გადავიტანო;
7. ცეკვის დროს მოხტუნავე ვინი-პუჰს არ ვგავდე.

სულ ეს 7 პუნქტია! ამჯერად სერიოზულად ვიწყებ ჭარბ წონასთან ბრძოლას! საკუთარი პროგრესის შესახებ აქ დავწერ, პერიოდულად!  2012 წლის ბოლო პოსტს რომ დავწერ, აუცილებლად უნდა აღვნიშნო, როგორ გავხდი და სნოგშიბაწელნა გამოვიყურები!

ახალი წელი და მეორე გარდატეხის ასაკი

ესეც 2012 წლის პირველი პოსტი! მშვიდად ჩაიარა ახალმა წელმა ჩემთან, ყოველგვარი ზედმეტი ფანფარების და დუდუკების გარეშე! საერთოდ, ბოლო რამდენიმე წელია, აღარ მაქვს ახალი წლის მიმართ ის განცდა და მოლოდინი. წელს, მითუმეტეს, არანაირი განსაკუთრებული ემოციები არ მქონია და კიდევ ერთხელ, მთელი სიცხადით შევიგრძენი, რომ ამ დღესასწაულით კალენდარი იცვლება მხოლოდ! No more magic! ერთადერთი, რაც ისევ ძველებურად მიყვარს, საახალწლო ნაძვის ხის მორთვაა! საჩუქრების მიღებას და მეგობრების შეხვედრას რაც შეეხება, ვითომ მაგას რამე დღესასწაული სჭირდება? თუმცა, არც საჩუქრები მიმიღია წელს, გარდა იმისა, რაც თავად ვაჩუქე ჩემს თავს.

1 იანვარს ლილუსთან შევიკრიბეთ. ცოტა დავლიე, უფრო ცოტა ვილაპარაკე, ახლა რომ მახსენდება! მოვლენის ამსახველი ფოტოები, რა თქმა უნდა, ფეისბუკზეა განთავსებული. დღეს კი, ჩემთან იყვნენ გოგოები გამოსულები. მერე რუსთაველზე გავისეირნეთ, წიპა სურათები გადავიღეთ. ისინი მეტროთი წავიდნენ და მე ფეხით წამოვბოდიალდი. გზაში სურათებს ვიღებდი. ყველაფერს გადავუღე, განათებულ შენობებსაც, “ლუსტრებსაც”, ავტობუსებსაც კი. რომ გითხრათ, ეს ყველაფერი ძალიან მელამაზებოდა-თქო, ტყუილი იქნება! ამ ყვითელ “ლუსტრებზე” საერთოდ ვივარაჩივაეტ, მაგრამ უფრო იმიტომ ვიღებდი, გამვლელების იდიოტური რექციების დაკიდება რომ  მესწავლა. რატომღაც, მარტო მობოდიალე, ფოტოაპარატიანი გოგო ისევ დიდი სანახაობაა თბილისში! მე კი, სერიოზულად მძაბავს ხოლმე უცხო ხალხის ყურადღება. თუმცა, ამისგანაც ვთავისუფლდები ნელ-ნელა. ფოტოებს არ დავდებ, ისედაც ყელში გაქვთ ამოსული  ეს საახალწლო განათებები.

ერთ რამეს ვხვდები: ვიზრდები! გარდატეხის ასაკი რამდენიმეჯერ აქვს ადამიანს, ვინც რა უნდა ის თქვას! პირველმა დამიგვიანა, სადღაც 19-20 წლის მიჯნაზე დამიდგა და მეორე – წელს, კიარადა უკვე შარშან! ვერ ვიტყვი, რომ უკვე ყველაფერი გავაკრვიე და დავალაგე საკუთარ ცხოვრებაში-მეთქი, მაგრამ აღარ ვშფოთავ! აღარც არანორმალურად მარტოსულად ვგრძნობ თავს! ყველაფერს ერთი პასუხი ჰქონდა, საბოლოოდ!

ერთადერთი, რაც აუცილებლად მჭირდება, საკუთარი თავი მაგიდასთან დავსვა და ხმამაღლა ვკითხო: “ხათუნა, რა გინდა ამ ცხოვრებაში?!” ოღონდ არა რიტორიკულად, არამედ, ზუსტი პასუხი უნდა მივიღო! მერე ყველაფერი გაადვილდება და მეცოდინება რა გავაკეთო!

საბოლოოდ კი, აჰა თქვენ, არა “ლუსტრები”, არამედ ლამპიონები!

New Year resolution

შარშან საახალწლოდ “to-do list” არ ჩამომიწერია, შესაბამისად, შესრულებული პუნქტებით თავს ვერ მოვიწონებ, ამიტომ უბრლოდ გეტყვით, რა ხდებოდა. გარკვეულ დასკვნებს ისედაც გააკეთებდით წინა პოსტებიდან გამომდინარე და მეც გეტყვით, რომ სირთულეები საკმარისზე მეტი მქონდა! მთავარი სირთულეები არაა. ერთ წიგნში წავიკითხე: “Pain is an event. It happens to you and how you handle it, that’s your business!”  მე ყველაზე უსუსური მეთოდი ავირჩიე: დივანზე წოლა და არაფრის კეთება! ერთი სტყვით შემიძლია ვთქვა, რომ საკუთარ თავს იმედები სერიოზულად გავუცრუვე! თუმცა, მთავარი ისაა, რომ ეს ყველაფერი წარსულში რჩება! საერთოდ, ახალ წელს ხშირად უკავშირებენ ახალ გეგმებს, საკუთარი ცხოვრების შეცვლის სურვილს და ა.შ. რაც, თავის მხრივ, სისულელეა, თუ რამეს შეცვლა გინდა, დაუყოვნებლივ უნდა იმოქმედო და კალენდარს არ დაელოდო, მაგრამ ამ შემთხვევაში მართლა ისე გამოვიდა, რომ ჩემი გონზე მოსვლა წინასაახლწლო პერიოდს დაემთხვა! ასე რომ, ფიგურალურად, ძველ “მეს” ძველ წელში ვტოვებ!

ა, ხო, გასულ წელს დოქტორანტურაში ჩავაბარე და კიდევ ერთხელ, ნებაყოფლობით გავხდი თსუ-ს მარად დაულაგებელი სასწავლო სისტემის მსხვერპლი! ვიღაცამ შეიძლება გაიკვირვოს, თუ იცოდი, რაც გელოდა, რაღას მიდიოდიო! კარგი კითხვაა, კაცმა რომ თქვას! თუმცა, მეგობრებო, ისიც გაითვალისწინეთ, ქართულ რეალობაში, მართლა ხარისხიანი იურიდიული განათლება, მათ შორის ზემდგომი საფეხურები, უტოპიური ოცნებაა! ჰოდა, ისევ თსუ იყოს, სხვა ვითომ დონე და პეროებგარჭობილი სასწავლებლების, სადაც ფასები არაგონივრულია და ხარისხი უარესი თუ არა, იგივე, ნერვი არა მაქვს!

რაც შეეხება მომავალი წლისათვის შესასრულებელ პუნქტებს, ჩემი მოკლე, უახლოესი პერიოდისათვის განკუთვნილი “to do list” ერთმა მეგობარმა უკვე მომიწონა და თავის მხრივ 3 პუნქტი მიმიმატა:

• დაანებებ თავს დეპრესიებს და აღარ იქნები სულელურად ცუდ ხასიათზე;
• ნერვებს არ მოიშლი სხვის მწარე რეპლიკებზე;
• ცხოვრების წესად გაიხდი მუდმივად კარგ ხასიათზე ყოფნას!!!

ამ პუნქტების სერიოზულად მოვეკიდები, თუმცა, პირველის გარდა, ვერავის დავპირდები, რომ აუცილებლად შევასრულებ! რაც შეეხება  ჩემს მიერ შედგენილ სავალდებულო პუნქტებს, აგერ იხილეთ:

• შევეცდები, ვიცხოვრო სწორად! სწორად ჩემი რწმენიდან, სუბიექტური დამოკიდებულებებიდან და მოსაზრებებიდან გამომდინარე;
• განუხრელად შევასრულებ ექიმის მითითებებს, განსაკუთრებით დიეტის ნაწილში და, ბოლოსდაბოლოს, დავიკლებ ამ იდიოტურ ზედმეტ კილოგრამებს;
• რეგულარულად ვივარჯიშებ;
• მეტ დროს დავუთმობ სადოქტორო ნაშრომის თემატიკას და, ზოგადად, საკუთარ პროფესიულ განვითარებას;
• არ “ვიშოპაჰოლიკებ”, მათ შორის, არც ონლაინ მაღაზიებში ;
• ჩავაბარებ მოსამართლეთა საკვალიფიკაციო გამოცდას! მერე რა, რომ შარშანაც ვაპირებდი და მითხრეს, რა გეჩქარებაო ;
• ამ ყველაფრის მიუხედავად, საკმარის დროს დავუთმობ მეგობრებს და, ზოგადად, იმ ადამიანებს, ვისთან ყოფნაც მსიამოვნებს! ვოლანდის მეთოდოლიგიის გამოყენებაც რომ დამჭირდეს, დროის შეჩერებასთან დაკავშირებით, მაინც!
• რაც მთავარია, არავითარ შემთხვევაში, რაც არ უნდა მოხდეს, არასოდეს ჩემს თავს ამ ზომამდე არ მივიყვან!

ამ ეტაპზე სულ ესაა! ღმერთმა მომცეს ძალა ამ ყველაფრის შესასრულებლად! თქვნ კი, გილოცავთ დამდეგ ახალ წელს! ყველა სურვილის ასრულებას და დიიდ ბედნიერებას გისურვებთ! არ გინდათ? კი ბატონო!

Healing!

წინა პოსტის შემდეგ, უსამართლობა იქნება არ გითხრათ, ახლა როგორ ვარ! Where to start from?! ერთი რამ ნათელია, Drama queen ყოველთვისაც ვიყავი და თან როცა რეალური პრობლემები დამიგროვდა, თავი მარტო ვიგრძენი და ა.შ ჩემი სულიერი სიმშვიდე სადღაც უგზო-უკვლოდ გაუჩინარდა! სულიერ სიმშვიდეს ვინ ამბობს, თითქოს მე თვითონ გავქრი და სადღაც წავედი! ზოგადად, ჩემს თავს ძლიერ პიროვნებად ვთვლიდი და საკუთარ ღირსებად ის მიმაჩნდა, რომ კრიტიკულ მდგომარეობაში საღ გონებას ყოველთვის ვინარჩუნებდი! აი, ეს ვარ რეალური მე! ის ხათუნა, რომელსაც მე ვიცნობდი, პრობლემებს ასე უმკლავდებოდა! ჰოდა, ვერაფრით გამიგია, ეს დეპრესიული, ცხოვრების ხალისდაკარგული, ხელებჩამოშვებული ადამიანი ვინაა და საიდან მოვიდა?! წინა შაბათს, რეალურად, საწოლიდან არ ავმდგარვარ საერთოდ!.. არაადეკვატური ხარო, ამას წინათ მითხრეს! მართალიცაა! მართლა არანორმალურად ვრეაგირებდი რაღაცეებზე!

უცნაური კი იცით რა არის, ყველა ჩემს ახლობელ-მეგობარზე უკეთ ის ადამიანი მიხვდა, რომ ცუდად ვიყავი, ვისთანაც, რეალურად, მარტო საქმე უნდა მაკავშირებდეს და ყველაფერი გააკეთა, თავისი შესაძლებლობების ფარგლებში, იმისათვის, რომ დამხმარებოდა, ისე, რომ მე არ მითხოვია! ანუ, რაზეც მეგობრებს ვუსაყვედურესავით, წინა პოსტში, თქვენით როგორც ვერ მიხვდით-თქო, მან დაინახა! That was kinda weird and… very, very nice, actually! ვიცი, მადლობის გადახდის საშუალებას არასოდეს მომცემს და, საბედნიეროდ, არც ამ პოსტს ნახავს ოდესმე, მაგრამ ყველაფერი ეს ჩემთვის ძალიან ბევრს ნიშნავდა!

მოკლედ, ყველაფერი იცვლება! ერთ რამეში დარწმუნებული ვარ, There are people, who will keep me sane and put together, whenever I need! ჩემი მეგობრები ჩემთან არიან და ისინი ყველაზე კარგები არიან მსოფლიოში! ეს მივიღე რამდენიმე დღის წინ:

იმის პირობაც მივიღე, რომ რამდენიც არ უდა “გავჭედო”, ამიტანენ! And I’ll still be loved! საკუთარ თავს კი აუცილებლად ვიპოვი! I will act and won’t cry! ყველაფერს დავძლევ, რაც არ უნდა მოხდეს! ბოლოსდაბოლოს, არავის აქვს იმაზე მძიმე ტვირთი, ვიდრე ზიდვა შეუძლია და ყველა ადამიანმა რომც მიმატოვოს, მარტო მაინც არ ვიქნები! შემდეგისთვის, თუ ცუდად ვიქნები, ვიცი, სად უნდა წავიდე და ვის შევთხოვო დახმარება!

ყველას დიდი მადლობა გამხნევებისთვის! That means a lot!

Be in my life

ეს ალბათ ყველაზე გულახდილი და სენტიმენტალური პოსტი იქნება, რაც მთელი ცხოვრების მანძილზე დამიწერია, მაგრამ უბრალოდ მეტი არ შემიძლია! ასევე პირველად, პოსტის დიდ ნაწილს ინგლისურად ვწერ, რადგან რამდენიმე ჩემმა ნათესავმა ამ ბლოგს უკვე მოაგნო! არ მაწუხებს მათი აზრი, უბრალოდ, არ მინდა ჩემი მშობლების ყურამდე მივიდეს ეს ყველაფერი!

OK, here we go! I know, I am not the most open and sociable person in the world! But I do have few friends, don’t I?! So how it comes, that I have no other place to go? No person, to talk to?! I always tried to keep my problems, my bad mood to myself, because of fear to look vulnerable, to seem week, since nobody in the earth respects week persons! But I don’t think I can take much more! I am not sure what exactly is going one! It seems like I don’t have “tangible” or “visible” problems.  People would say, I just like being  miserable! That I am a loser! But I don’t care about people! All I need is to have my friends with me! I don’t know what exactly is wrong with me, but I am lonely, freaking out, lost and just fallen apart! I don’t look like myself any more! And how that happened, that no one noticed how bad I am?! Am I that good at pretending or you just don’t care?! I don’t need everyone to stick their noses in my private life, but I do need some support from the closest people! I know, I never  really opened up to you, but don’t you know me at all?! How on the earth the fact that I gained 30 kg, quitted sport,   stay indoors much, do not go to church any more, change my hair color every two weeks and even started smoking did not tell you anything?! So I am done with pretenses and I am telling that I do need my friends! Be in my life please, or just go away, but make your choice clear!!!

All I am asking for, please, support me,so that I putted myself back together!